Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/474

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Անդո, բալա, վազի չոլախին ասա, գա հաց ուտենք...

Ու կաղ ոտքը քաշ տալով, չոր ցեխի տախտակ դարձած գոգնոցը թխկթխկացնելով, գալիս էր Եգորը` մազերը գզգզված, այտին` ցեխի չորացած շիթ։

— Հը՞, բաջօղլի, Գյունեյ թաղը ո՞նց ա... Մեռնողն ա շատ, թե ապրողը...

Այդ դեղնած, սմքած մարդը, որի մազոտ կուրծքը միշտ բաց էր, կրծոսկրները դուրս ցրված,— մեզ հրեշի պես էր թվում, որին բանտարկել էին քարանձավում: Թեև նա գյուղում տուն ու ընտանիք ուներ, բայց տարվա մեծ մասը դուրսն էր, արհեստանոցում, քար ու քարափի վրա։

— Անդո, աշխարհքում խելոքն է շատ, թե դուռակը...

— Դուռակը,— պատասխանում էր Անդոն։

— Ա՛յ մալադեց... Դե բաց արա, բաց արա տեսնենք Անա զիզին ինչ ա ղրկել... Պա՜հ, պա՜հ, խիա՜ր, կանաչ խիար...

Եվ առողջ ատամներով վարունգը երկու կես էր անում...

* * *

Ահա մեր գետը, մեր զուլալ գետը, որի հունի խիճերը մեկ մեկ կարելի է համարել: Հորթերը վախվխելով, պոչը վեր պահած մտնում են ծանծաղուտները ջուր խմում և սարսռալռվ հետ գալիս։ Սառն է ջուրը, բարձր սարից է գալիս, ուր միշտ մռայլ ամպ է նստում, ամպի տակ սառուցի հաստ շերտեր։

Իսկ երբ վարարում է... Կոճղեր է բերանն առնում, գազազած շան նման շղթան կրծոտում, մեկ այս ափին տալիս, մեկ այն, նոր հուն ճեղքում, ավերում բոստան ու մարգագետին։ Շյուղի նման դողում է փայտյա հին կամուրջը, իսկ գետը ծանր քարերը երախն առած