Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/490

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Թիֆլիս է կարդում... Երկու տարուց վերջացնում է գիմնազը։

— Իսկ էն տղերքն ով են։

— Այ էն մեկը Ներսես բեյի տղան է, էն երկուսը ռուսի սմատրիտելի տղերքն են, էն աղջիկն էլ Սոնան է:

— Նա մեզանից մի դասարան ցածր է։

— Ասում են լավ աղջիկ չի։

— Ի՞նչ է անում որ... — Միշտ տղաների հետ գնում է բաղերը։

Նրանք նվագում են գիտար, Մաշոն երգում է, մի թավ ձայն մեղմ կրկնում է նրա բառերը։

Անճանաչելի է թվում Սոնան, Մաշոն, մեր դասարանը, ծիրանի ծառը, որի տերևների արանքից արևը շողք էր քցում մեր տետրերի վրա։ Նրանք ուրիշ աշխարհից են, մենք ուրիշ։ Առաջ էլ այդպես էր... Չար նախանձ է ծնվում իմ ներսը դեպի այդ խումբը, որ ուրախ նվագում է և երգում։

— Անդո։

— Հեյ...

— Հիշո՞ւմ ես Նուշիկին։

— Նուշիկը լա՜վ աղջիկ էր...

— Մայրը մնո՞ւմ է։

— Հա՛, էլի առաջվա նման լվացք է անում։

Մեր հարևանները հեռանում են, խոսակցությունն ընդհատվում է։ Մաշոն մեծացել, գեղեցկացել է։ Նայեց մեր կողմը, երեսը շրջեց։ Նա թափ է տալիս իր փեշերը, ինչպես առաջ, երբ նստարանից վեր էր կենում։ Նրանք հեռանում են, մթնում դեռ երևում է Մաշոյի սպիտակ սիլուետը, նա մյուսներից առանձնացած է գնում։ Ինձ թվում է, որ գլուխը խոնարհել է որովհետև տեսավ մեզ և հիշեց մեր դասարանը, մեր մանկությունը։

Էլ ուրիշ շատ զգացումներ են զարթնում իմ սրտում, ջերմ զգացումներ։ Իմ սրտում էլ նախանձ չկա, և ես բարի եմ նայում մթնում հալվող սպիտակ շորերով Մաշոյին։