Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/527

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Հա՛, ստի մի արխ կար... Մեշատ էր անում, տափի տակը քցեցին։ Էս նրա ձենն է...

Ծաղկած ծիրանիների փողոցի առուն։ Քարերի տակ, մութի մեջ գնում են ջրերը, և նրանց ձայնը խուլ է հնչում:

Լևոնը վեր կացավ։

— Չայ խմի...

— Չէ, գնում եմ:— Եվ մի քիչ մտածելուց հետո, հարցրեց.

— Օսեփ, էստեղ ծիրանի ծառեր կային...

— Ճշմարիտ, քո ասածն ա, ընկեր Լևոն... Հրե մի հատը մնում է...

Տախտակների կույտի հետևը մնացել էր մի ծիրանի։ Երևի նա մնացել էր, որովհետև տախտակները դարսել էին առաջը։ Իսկ պատի հետևի շարքը չկար: Նրանց տեղը ավազի, քարերի կույտ էր։

— Ըստի աղաք էլ եկած կլինես, որ հարցրի՜ր...

— Հա՛, ևս էս փողոցումն էի ապրում... Ասացի մի տեսնեմ ինչ կա...

— Ինչ կա ... Պալատներ կան, ընկեր Լևոն... Սրա մի հատը մեր պեղումը լիներ, սաղ ժողովուրդը մեջը կհավաքվեր:

— Էդ էլ կլինի, Օսեփ...

-Էն վախտը կնիկս կառնեմ, կգամ գեղը... Մեր սարերը սիրտս շատ ա ուզում, է՜...

Պահակը նրան ճանապարհ քշեց մինչև փողոցը։

Բաժանվելուց նեղացավ, որ Լևոնը մերժեց թեյ խմելը։ Լևոնը գլուխը կախ հեռացավ։

Քայլում էր ջերմ ուրախությամբ, գոհ էր իր այցելությունից:

— Եթե Ասաքը քնած չլինի... Երևի նա էլ ինձ նման քիչ է լինում այս կողմերը։ Մեզնից շատերը չգիտեն այն բոլորը, ինչ կառուցում ենք։ Չենք տեսնում... ժամանակ չունենք...