Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 1 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/540

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


իրենց զորամասում տեսել է և ճանաչել իր հորեղբոր ձիուն։

— Տես է՜ ... Որտեղից որտեղ...

— Կպատահի, ինչ կա որ...

— Տեսնես ձին էլ ճանաչել է՞...

— Չէ՜ մի՝ եկել, վզովն ա ընկել...

Քիչ հետո ձիավորները հասան Կաթնաղբյուր և Գիլանց Մուքու առաջարկով իջան ջուը խմելու, մի քիչ հաց ուտելու և ձիերին էլ արածացնելու աղբյուրից ներքև ընկած արոտներում։

Արևը բավական բարձրացել էր: Միկին քարի ստվերում թիկն էր տվել, աչքը գցել արածող ձիերին։ Գյուղի ձիերի Հետ Չալկան էլ էր արածում...

Միկին աչքի տակով համեմատում էր իր ձիու բարձրությունը մյուս ձիերի հետ։

— Թե Գիլանց Մուքու ձին հավասարվի Չալկայի հետ... Թե չէ՝ նրանից կարճ չկա...

— Միկի, հրեն,— ասաց բրուտի տղան։

Միկին գլուխը ետ դարձրեց։ Ձին խաղացնելով, հեռվում երևաց Կոստանդը: Երևում էր, որ ձին արագ էր վազում և ոտքերի տակից փոշի հանում։ Թամքի վրա Կոստանդը վեր ու վար էր անում, մեկ առաջ կռանում, մեկ էլ ետ ձգվում և սանձը քաշում։ Կոստանդի սպիտակ ձին, առաջի ոտերը խաղացնելով, թռչում էր քարերի վրայով, գլուխն աջ ու ձախ դարձնում, փորձում սանձն ազատել հեծվորի ձեռքից։ Արևը դիմացիցն էր, և արևի տակ թամքի արծաթ ասպանդակներն ու կապերը փայլփլում էին։

Ձիավորների խոսակցությունը դադարել էր։ Բոլորն էլ նայում էին նրա կողմը։ Շուղունց Աքելի բերանում հացի պատառը սառել, մնացել էր։

— Ա՜յ, ձի... Հազար մանեթ գին ունի...

— Տերն էլ պակաս փող չունի...

— Էտ ձին ինձ տան՝ կռիվ չգնացողը մարդու տղա չի,— ասաց բրուտի տղան։