Էջ:Axel Bakunts, Collected works, vol. 2 (Ակսել Բակունց, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/93

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


ԴՐՈԳԱՊԱՆ ԴԵՎՈՆ

1

Ամեն առավոտ խանի դարպասը բացվելիս, ամենից առաք դրոգապան Գևոն էր դուրս դալիս։ Եվ այնպես արադ, կասես հրապարակի վրա ուղևորները վաղուց էին սպասում նրան։

— Կամա՛ց, տո՛, տակովն արիր,— կասեր խանի տերը, երբ Գևոն դրոգի վրա նստած դուրս դար խանից։

— Կրակի հո չես դնում,— կավե լացներ նա։ Իսկ դրոգը, փոշու ամպի մեջ կորած, դռդռալով հրաոլարակի լայնքն էր կտրում։

Գևոն առավոտ կանուխ մի քանի պտույտ էր անում, դրոգի վրայից ձայն տալիս.

— Մի հոդի, վռազ Երևան էթացող...

Եվ երբ փոքրիկ քաղաքում առավոտ կանուխ մի հոդի վռազ գնացող չէր լինում, Գևոն դրոգը շուռ էր տալիս հրապարակի կողքի նեղլիկ փողոցը և կանգնում ծանոթ միկիտանի առաջ։

Դրոգի վրայից թռնելիս էր նա բարի լույս ասում դիքերն անքուն լուսացրած, դախլի առաջ աչքերը կիսախուփ արած միկիտանչուն, որ նոր էր ջուր շաղ տվել խանութի հողե հատակին և խաշի կճուճի երեսը պինդ ծածկել։

— Մի թաս, վռազ, պասաժիրը չի կայնում,— կասեր Գևոն և ձեռքը կմեկներ տախտակի վրա շարած բաժակներին՝ մեկի պռունկը կոտրած, մյուսն առանց տակ, ապակին ճարպոտ, գինու կարմիր շիթերը վրան։

Ամեն օր Գևոն առավոտ կանուխ պիտի տաքանար օղիով։