Էջ:Barpa Khachik.djvu/347

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Բարպան ըրած ջանքերեն քրտինք կթափեր, բայց անոր բաց մնացած աչքը, կարծես թե, ուրախության ցոլք մը ունեցավ, երբ ինքզինքը գտավ իր սենյակին ընտանի շրջանակին մեջ, և երբ այդ աչքը հանդիպեցավ Վիկտորյայի դեմքին։


Անիկա իր ձեռքը երկարեց երիտասարդին և մռլտաց վիրակապի տակեն.


— Շնորհակալությո՛ւն, ընկե՛ր։


— Մեզմե մեկնումեկը վաղը անպատճառ կանցնի ձեզ մոտ,– ըսավ երիտասարդը և մեկնեցավ։


Տանը սեմին վրա երիտասարդը մտերմաբար խոսեցավ Վիկտորյային հետ.


— Մայրի՛կ, այսօր իսկ բժիշկ կանչեցեք, պետք է լավ խնամել հիվանդը, մինչև բժիշկի գալը միայն կաթ կամ կաթնեղեն տվեք և ջուր՝ որքան որ ուզե։


Վիկտորյան հնազանդ երեխայի պես կլսեր երիտասարդին խոսքերը, անոր ամեն մեկ բառին հավանության նշաններ ընելով, բայց անոր միտքը պաշարված էր հարցումով մը։


— Ո՞ւր են Միհրանը, Յորկին,— ըսավ ան։


- Այդ ես չեմ գիտեր,— պատասխանեց երիտասարդը, հրաժեշտ տվեց և մտավ տաքսին։


Բարպան գտնելով, Վիկտորյայի անձկությունը չի մեղմացավ, ընդհակառակը, անոր ջարդուկտոր եղած վիճակը իրեն մտածել կուտար, որ ավելի ծանր բաներ պատահած են Միհրանին և Յորկիին։ Անիկա դարձյալ կերթար խոհանոց, ձեռքերը ծնկներուն կզարներ և կողբար, բայց երբ կուգար Բարպային մոտ, կջանար իր հուզմունքը ծածկել։ Բայց Բարպայի աչքն ալ դարձեր էր հարցական։ Երբ բժիշկը եկավ և հիվանդը քննելե ու դարմաններ պատվիրելե հետո հեռացավ, Բարպան հարցուց Վիկտորյային.


— Ո՜ւր են տղաքը։


Վիկտորյան, որ աթոռով նստած էր մահճակալին քով, ինկավ Բարպային ծունկերուն վրա և սկսավ հեկեկալով լալ։ Բարպան ցցվեցավ անկողնին մեջ. անիկա շփոթ ձայնով կգոռար.