ՄԱԽԼԱՍՈՎ
Փառք աստծու, բավականին աշխատեցի։
ՄԻԱՄԻՏՈՎ
Վա՛, ինչ չէիր աշխատի, րա գիճիրս։ (Առանձին։) Տո՛, էս փուղիրը վուր դիփ էս սարսաղնիրու մոտ է գնում, սրա պես արմընելու վունչինչ չկա։ (Մախլասովին։) Ամա ի՞նչ փոխվիլ իս, ախպեր… Վուր չէիր ասի, աստուծ գիդենա, չէի ճանչնա։
Խուռը տնդղում է։
ՕՅԻՆԲԱԶՈՎ, առանձին։
Թե կու գիդենա։
ՄԻԱՄԻՏՈՎ
Պա՛, պա՛, պա՛, իստակ ուրիշ միլլեթի մարդ իս դառի։ (Փեշը բռնում է։) Էս ի՞նչ կարճ է, ախպեր, նստած իս ձևիլ տվի՞։
ՄԱԽԼԱՍՈՎ
Это мода, պարուն Իսայի։
ՄԻԱՄԻՏՈՎ, առանձին։
Խռով կենա էն մոդեն գլխիտ։ (Մախլասովին։) Ուրիշ ի՞նչ բարին հարցնիմ, էս Հավլաբար ո՞ւր իս դուս էկի… Հորն ու մոր գերեզմանը միտըդ կուլի ննգի՜։
ՕՅԻՆԲԱԶՈՎ
Էլ ինչ ուր է դուս էկի, աչքդ դուս գա։
ՄԱԽԼԱՍՈՎ
Вовсе не то, էնենց, սեյիր անելու դուս էկա, ամա Իսայի ջան, էստի մե սիրուն աղջիկ իմ տեսի վուր прелесть просто.
Ձեռը բերանն է տանում ու բարձր պաչի ձեն է հանում։
ՕՅԻՆԲԱԶՈՎ
Այ, օյին։
ՄԻԱՄԻՏՈՎ, Օյինբազովի տան կուռը հիդ է մտիկ անում ու առանձին։
Էս խոմ միր Կարապիտի տո՞ւնն է։ (Մախլասովին։) Էստի՞։
ՄԱԽԼԱՍՈՎ
Да, հենց էստի՛։
Օյինբազովը թաքուն փուրը բռնում է ու ծիծաղում է։
ՄԻԱՄԻՏՈՎ, առանձին զարմանքով։
Է՞ստի, զարթնի միր քացխած Մարգրիտին օչով չկա, ախպեր, ու… (Մախլասովին։[1]) Է՞ստի, է՞ստի։
- ↑ <բնագրում՝ Միամիտովին>