Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 1 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/110

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


խորձառու ս՝արդրկր ձեռք չեն տալիս, չեն րռնուս, գիտեն, որ բռնեյն ավհլի վատ է։ Տանջանքն անցնելուց հետո նա իսկույն ուշքի է դալիս, կարծես խոր քնից կամ մի զարհուրելի երազից։ ՈՒրիշ բան չեն զգում, բացի Հոգնածությունից։ Բայց երրորդ տեսակը մի կատարյալ հարսանիք է, մի ճարպիկություն, խորամանկություն է՝ ուրիշ ոչինչ։ Ներկայացրու քեզ մի տուն։ Նրա մեջտեղը յորղան դոշակի մեջ ձգվել է մի սիրուն, շարմաղ, կամ մի դեղնած սփրթնած բոշի կերպարանքով, մարդիցր դժգոհ մի հարս, կամ տանը մնացած մի պառավ աղջիկ։ Թաղի կնանիքը, հարսներն ու աղջկերքը հավաքվել են տունը լցվել, որ կենդանի մեռելի սուգն անեն․ և հենց ուզում էր են շատերը։ Հարսի մարդը գլխավերևը կանգնել է, ձեռները խաչ արել, վիզը ծռել, մի խոսքով՝ իր դեմք ու կերպարանքին մի այնպիսի տեսք․է տվել, որ կասես իր կյանքի վերջին րոպեն եկել հասել է, հիմի ուր որ է, պիտի դատավճիոը կարդան երեսին ու տանեն կախ տան, խեղդեն։ Հենց էսպես էլ պատահում է։ Հարսն սկսում է մի քիչ չարություն անել, իր երեսին սիլլա է տալիս, մազերիցը քաշում։ Մոտը նստող կնանիքը շուտով ձեռներիցը բռնում են, նա էլ իբր թե ակամա հանդարավում է։ Ուղարկում են նարեկի, Ավետարանի հետևից, որ գլխի տակին դնեն, ով մի աղոթագիրք ունի, մի աստվածաղերս, մի Եփրեմ-Խորի,մի Կիպրիանոս, կամ մի թլիսիմ, մի բժժանք, բերոում են գլխի տակին դնում։ Պատերին ծխում, կասկարանքը ոտնիվեր են դնում, շամփուրը կամ մի քոռամեխ գետնին ցցում։ Հարսը որ տեսնում է իրան անհոգ չեն թողում, ամեն բան պատրաստեցին, կատարեցին, բոլոր թամաշավորները հավաքվեցան, այնուհետև սկսում է խոսիլը․․․— Կորե՝ք, կորե՝ք, անիծվածներ, իմ աչքը ձեզ չտեսնի․․․ Ես քու աչքերդ կհանեմ, անզգամ, էլ լայեղ չես անում մոտս գաս հա՝․․․Չեն թողում հա՜․․․ Ո՜վ չի թողում․․․ մարդդ չի թոդում, հա՝․․․ Ես դրան նշանց կտամ․ դրա աչքերը կհանեմ․ չոքեչոք մոտս կբերեմ․ դա շատ է կատաղել․ էլ ո՝չ փաչի է հավատում, ո՝չ նրա ղուլին․․․քեզ թակում է հա՞․․․ Ես դրան թավել նշանց կտամ․ հս դրան էնպես թակեմ, որ օխտը տարի տեղիցր վեր չկենա․․․ էհե՝լ, ա՞յ քիթը ծուո կնիկ, ինչի՞ ես