Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 1 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/316

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Մարկոսը տանից չէր դուրս գնում, մինչև մի քանի անգամ չէր համբուրում Նախշունին արդեն մի ոտքը դռանը, ուզում էր դուրս գնալ, բայց ետ էր դառնում, կրկնում իր համբույրները, մինչհ Նախշունը նրան զոռով չեր դուրս մղում, դուռը քամակին կողպում,Այս չէր նշանակում,իհարկե որ Նաղշունին դուր չէին գալիս նրա համբույրները․ այլ այսպես են սովոր քնքուշ էակները, նրանք միշտ պիտի ընդդիմա

Սիրո այս կնկշությունը չմեղկացրեց բնավ Մարկոսին,այլ բարվոքեց նրան մեղմացրեց նրա կոշտ բնավորությունը նա դարձավ ավելի բարեհամբույր բարեսիրտ դեպի ամենքը դառը ղոսք չեր ասում ոչովիվրա չեր բարկանում ժպիտը նրա բերանից ցած չեր գալիս նրա ուրաղ տրամադրույունը չեր նվաում աշղարիս երեսին տնակը նեղուտյուն հոգսը ծանր աշղատանք պարտք պատուաս բոլոր նրա համար տևտացել չնչին բաներ էին դառել ինչ նեղության մեջ կուզի լինել հենց որ գնում էր տուն տեսնում էր Նաղշունին և համբուրում։ Ամեն նեղություն օդի մեջ էր ցնդում իբրև չեղած։ Պետկ է այս էլ ասել որ վիշտ նեղության շատ էլ չեր պատահում և եղածները էլ չնչին էին լինում։ Կարխես ամենայն ինչ իր սիրուց կաղվխխծ լիներ կարծես ամենկնել պարտական էին Մարկոսին որովհետև նա ուներ սիրող սիրտ որովհետև նա սիրում էր Նախշունին։ Կարծես աշխարհի և բնության սերը կախված լիներ Նախշունի սիրուց Նախշունի սիրուց ուրեմն աշխարհ ամենայն և բնության համայն պարտական էր նույնպես սիրել Մարկոսին Մարկոսի վրա շատ ճշտությամբ էր կատարվում այն առածը որ ասում է սրտով որ բանիտ կփչես աստված էլ այն սր սրտովը կհաջողի քեզ: