Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 4 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/197

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ
Այս էջը սրբագրված չէ


ոչ մի բարբառում կալսել բառ չկա, այլ՝ կասել, իսկ գրաբարում՝ կասել և կասուլ։ Արդ՝ կասելն ինչպե՞ս է կալսել դառեր: Երևի պարոնը կարծել է, որ կասել բառը յուր ծագումը «կալ» բառից պիտի առած լինի, ուրեմն և պետք է լինի կալսել և ոչ կասե: Մենք ունինք կալ, կամն և կասել: Եթե կասելուն պիտի կալսել ասենք, ուրեմն կամնին էլ պիտի ասենք կալմն, և փոխանակ ասելու կամնել, որ կասել կնշանակե, պիտի ասենք կալմնել, որ կալսել նշանակել Գրողը պարտական չէ հնագետ լիներ այլ պետք է գրե այն¬ պես, ինչպես գրել են յուր նախնիքը, ավելի հեղինակավոր մարդիկ, ինչպես որ գտել են բառարան շինողները, և ոչ ոք իրավունք չունի այդ սրբացած և ուղղագրած բառերը նոր ուղղագրության ենթարկել և այն էլ իմաստակությամբtt ա- ոանց հասկանալու, թե որը որո՛ ց է։ Երկրորդ օրինակ — «Պայ — պայ, կանչեց Ռուբենը, էդ ի՛՛նչպես ես փալ անում հացը})։ (Երես 42} Այս նախադասութ յան մեջ փոխանակ պայ բառի վրա մի բացագանչական նշան դնելու, դրա փոխանակ մի ծանո¬ թություն է դնում, թե «պայ»— երկյուղից առաջացած բա¬ ցագանչություն է։ Պայ «նշանակում է գերբն ական արարած — ինս ու ջինս».,. Մեր ժողովուրդը գործ է ածում «պա ֊ պա՜ ֊ պա՜ ֊պա՜ Ж բացադանլութ յունը բոլորովին այնպես, ինչպես որ մեր պառավները' յախեքը թափ տալով բացագանչում են' տա՜ ֊ տա ֊տա ֊տա , ուրեմն պետք է ենթադրել, որ տատան ևս մի այլ գերբնական արարած է։ Հապա ի՜նչ ասենք այնու¬ հետև ղարաբաղցոց ըմրո՜յին. երևի այդ ըմբոն էլ մի ահա¬ գին դև սլիտի լինի, որի մի պռոշը երկինքը լինի սրբելիս և մյուսը գետինքը։ Երրորդ օրինակ. «Հատուկ անունների վերջում, գործող ոլթյուն ը հրամա¬ յական ձևով գրվելիս և սա, դա, նա, ահա, քոք այո՛ բա- ռերի վերջում J տառը չի դրվում այլ թերանում է (երես 43). Այստեղ չի բացատրում պատճառը, թե ինչո՛ւ չի գրվում, 197