Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 4 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/7

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ՀԱՅԿԱԿԱՆ ՆԱՄԱԿԱՆԻ


Ա.


Սիրելի Ավետիք։

Դու, եղբայր սիրելի, բոլորովին իզուր ես ինձ նախատում, որ իբր թե ես բոլորովին անուշադիր եմ մեր ազգի լուսավորության վիճակին... Դու ուզում ես իմանալ, թե մեր ժողովրդի մեջ մտավոր շարժողություն կա՞ արդյոք, և, եթե կա, դեպի ո՞ւր է տանում նորան այդ շարժողությունը, դեպի լա՞վը, թե՞ դեպի վատը․․․

Մեր մեջ, եղբայր սիրելի, ամենայն բան կա։ Ոչ միայն շարժողություն, այլև շառամազություն, շոդմո՚գոլթյուն, և ուրիշ ինչ որ սիրտդ կուղի — լա վ գինի, լա վ խորոված, լավ կանանչի, լա՛վ դոլմա,— դուն իս' իմ պարուն, լավ քուփթա^ բոզբաշ, լավ ղաբլու փլավ, լավ… լավ…

Բարոյական շարժողություն… Դու, պարոն, էնպես հարց ես առաջարկում ինձ, որ կարծես թե չգիտես դեռևս, որ մենք կենդանի ենք։ Բա էն քսանուհինգ ստաբանը, որ միայն գամից շարում ենք թեփշու վերա, էդ ինչի համար է, եթե ուշ բոլորն ի միասին կոնծելու, մեր կյանքին արադ և երկար շարժող ոլթյուն մաղթելո վ, Եվ էլի ո՞ւմ կենացն ասես, ոք չենք կոնծում— Գիգոլի, Շաշոյի, Վանոյի, Միխակի, Դարչոյի և մինչև անգամ էն վարգի փշի, որ իրա բյուլբյուլին չի ծակում. և էն մարգի կենացը, որ ինքն րստի չի, ամա միտքն րստի ար Բանի-֊քանի անգամ քոլ կենացր խմել ենք,որ աստված քեզ երկար կյանք տա, մեր տեսությանը արժանացնի, լավ շնորհք, լավ խելք տա, որ գաս մեր չարն բարին մեզ հասկացնես» Բայց դու, ինչպես երևում է քու Նամակից, չես համբերում , որ ինքդ գաս, քոա աչքովը 7