Զգունդքն հրեշտակացն ի հրեղէն արփի:
Ստեղծեաց ըզմարդն ըստ իւր պատկերի
Եւ զարդարեաց շնորհօքն եօթնարփի.
Յեդեմական դըրախտըն փոխի,
Արքայօրէն ի գահոյս բազմի:
Պատուէր առին վասն մի պըտղի,
Չի ճաշակել առանց հրամանի.
Չարեաց գիտակն ի յօձըն բունի.
Եւ ընդ նախահօրըն մեր նա խօսի:
Թ’ ով ճաշակէ յայն ծառոյն պըտղի,
Արքայօրէն նա աստուած լինի,
Եւ ճանաչել ըզչարն ու զբարի.
Նըման լինել ձեր աստ ածողի:
Եւ խաբեցաւ կինն ողորմելի,
Գեղով պըտղոյն աչաց հաճելի.
Կերաւ Ադամ ձեռօքն Եւայի
Եւ յեդեմական դրախտէն հալածի:
Երկըրպագեմք խաչին Քրիստոսի
Ազատարար համայնից ազգի: Աղաչեմք:
Րամիցըս տէր նախնոյն արարող
Նա բարկացաւ, ասաց. Դարձ ի հող,
Քանզի չեղեր, ասէ, դու կարող
Կալ հակառակ եւ չարին յաղթող:
Տառապանօք տանջիք զերդ ըզգող,
Դրախտին եդեալ հրեշտակ պահեցող,
Եւ սերովբէք սուսերօք շրջող
Եւ հողեղէն բնութիւնս մեր կիզող:
Ի յուրբաթու վեց ժամըն կերան,
