Էջ:Hagop Baronian, Collected works, vol. 3 (Հակոբ Պարոնյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 3-րդ).djvu/33

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


— Մեր ազգն անոնց հարգն ու պատիվը չճանչնար, զանոնք տղայական բաներ կը կարծե և թող կուտա, որ զանոնք գրողը անոթի մնա։


— Ես ի՞նչ ընեմ։


— Կաղաչեմ, քաղցրությամբ վարվե՛ հետս։


— Ի՞նչ ըրած ունիմ քեղի:


— Ձեզի պիտի աղաչեի, որ...


— Ի՞նչ, շուտ ըսե...


— Մի՛ պոռար երեսս ի վար, հոգիդ սիրես, հիմա կսկսիմ լալ...


Նորեն սկսավ լալ գրագետը։


— Տեր Աստված, դուն համբերություն տուր ինձի, ըսավ Աբիսողոմ աղան մեկուսի։


— Խնդիրքս սա էր, որ կուզեի տպել տալ քիչ մը առաջ կարդացած ճառս...


— Գնա տպել տո՛ւր, քու ձեռքեդ բռնող կա՞։


— Պիտի խնդրեի ձեր մեծապատվութենեն, որ տպագրության ստակը դուք տայիք։


— Ինչո՛ւ... ի՞նչ պատճառ կա որ քու ճառիդ համար ես դրամ տամ։ Լսված բան է, որ մեկը իրեն շահուն համար գիրք տպե, և ծախքն Աբիսողոմը տա...


— Կը խնդրեմ, սիրտս արդեն խոցված է, դուք ալ նոր վերք մը մի՛ բանաք հոս։


— Ի՞նչու վերք պիտի բանամ եղեր, գնա՛ բանդ, եղբա՛յր, փորձանք եղար գլխուս։


— Գիտենք՝ որքան ծանր է գրագետի մը ասանկ խոսքեր լսելը...


— Չեմ գիտեր և գիտնալ չեմ ուզեր։


— Բանաստեղծի մը սիրտը շատ փափուկ է, ամենաթեթև խոսքե մը կը վիրավորվի։ Այս նյութին վրա ոտանավոր մը գրած ունիմ, կարդամ, մտիկ ըրե՛ք։


— Ոտանավոր մտիկ ընելու ժամանակ չունիմ։


— Կաղաչեմ, ոտանավորիս հետ խստությամբ մի՛ վարվիք, այն ոտանավորին համար, զոր դուք չեք ուզեր մտիկ