Էջ:Hagop Baronian, Collected works, vol. 4 (Հակոբ Պարոնյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/218

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Պիսմարք իշխանը քիչ մը հանգստանալու համար իր պաշտոնեն պիտի քաշվի եղեր։


Որչափ աղեկ կըլլար՝ եթե Կորչաքոֆ իշխանն ալ ասանկ աղայություն մը ըներ, և քիչ մը հանգստանայինք մենք ալ...


— Այսօր բարկացեր եմ, կնիկ, չեմ ուզեր որ խոսիս։


— Ճանըմ, իմ ըսածս չհասկցար։


— Կարգելում քեզ խոսիլ, կիմանա՞ս։


— Ճանըմ, պոթին մը...


— Դարձյալ կարգելում քեզ խոսիլ։


— Ճանըմ, ի՞նչ պիտի ըսեմ նե՝ գիտե՞ս։


— Չպիտի խոսիս, ըսի յա՛։


— Շատ թոհաֆ բան... կարծես թե երեսփոխանական ժողովին մեջն ենք։


<66>

Իրաց վիճակը փոխված չէ քանի մը օրե ի վեր, և այս շատ անտանելի և ձանձրացուցիչ բան մէ այն ժողովրդյան համար, որ սովորած է ամեն օր փոփոխություններ տեսնել:


Խնդիրը բրոթոքոլի վրա է միշտ։ Եթե մենք ստորագրենք զայն՝ խնդիրը պիտի լուծվի։ Անգղիո ստորագրությունը ստակ մը չըրավ։


Կորչաքոֆ իշխանը հաստատապես որոշած է բռնությամբ բարեկարգել զմեզ։


Քանի մը անգամներ իրեն ըսինք.


— Կորչաքոֆ, թող տուր մեր օձիքը, մենք ինքզինքնիս պիտի բարեկարգենք։


— Ո՛չ, պատասխանե, թող չպիտի տամ ձեր օձիքը, և ես պիտի բարեկարգեմ զձեզ։


— Դուն քու կառավարությունդ բարեկարգելու պարտավոր ես։


— Ո՛չ, ձեզ ալ բարեկարգելու իրավունք ունիմ։ Ես պիտի բարեկարգեմ յզձեզ, ձեր բարեկարգության փառքը իմս պիտի ըլլա։ Բացի ասկից, կ՝ուզեմ որ շուտ բարեկարգվիք: