Էջ:Hagop Baronian, Collected works, vol. 4 (Հակոբ Պարոնյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/369

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


— Արդյոք որչափ բան գողցար։


— Ինչո՞ւ։


Կերպարանքիդ համեմատ ձներ ըրած ըլլալու համար:


— Քա վահ զավալլըներ. իրա՞վ կըսես որ Հայաստանի մեջ անոթութենե կը մեռնին կոր։


— Իրավ է կնիկ։


— Վահ, յավրում, վահ։


— Անոր համար է քի ֆիստանցուդ չբերի, անոր ստակը Սովելոց հանձնաժողովին տվի։


— Ի՞նչ, Սովելոց հանձնաժողովին մի տվիր... ինչո՞ւ կուտաս կոր... սովեն կը մեռնին կոր տեյի ես մոտա ֆիստան չպիտի՞ հագնիմ...


— (Մեկուսի) Սա Սովելոց հանձնաժողովն ալ աղեկ գործիք ըրինք, եթե գիտնար որ վիսթի տվի, ավելի պիտի բարկանար։


— Կարապետ աղա, ցուրտերը նորեն սկսան, մեկ երկու չեքի փայտ առնելու է։


— Չըլլա քի առնես։


— Ինչո՞ւ։


— Վասնզի տասը տարի առաջ իմ լուսահոգի հայրս այս ամսու մեջ փատ առավ տե տուն դառնալուն պես ինմե ինջավ ու մեռավ։


— Աղեկ որ ըսիր, ես ալ չեմ առներ, ինչու պւստճառ տամ ինմեի:


— Հայրապետ աղա. ուսկից կուգաս ասանկ հևալով։


— Թող տուր, աղբար, այս փարաներով գլուխնիս պելայի հանդիպեցավ, պարե փարան բոլորովին վերցունեն օրթայեն քի ամեն մարդ ընելիքը գիտնա։


— Արդեն փարան ինքնիրմե կը վերնա կոր, վերցունելու հարկ չիկա. բայց ի՞նչ կա։