Էջ:Hagop Baronian, Collected works, vol. 4 (Հակոբ Պարոնյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/81

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Պետական ըսված մարդիկ երբեմն երբեմն անանկ պահանջումներ կընեն զորս մեր ժողովներն անգամ կամչնան ընելու:


Քաղաքավարության ո՞ր գրքին մեջ գրված է որ քանի մը հոգի մեկ ըլլան, իմ գրասենյակս ելլան գան, մեյմեկ աթոռ առնեն նստին ու նստելնեն վերջն ալ հրամայական կերպով ինձի ըսեն.


— Սըկեց մեյմեկ սուրճ ապսպրե մեզի։


— Շատ աղեկ։


— Սիկառ կուզենք։


— Հրամմեցե՛ք ծխախոտ։


— Դուն շինե՛։


— Լավ, հրամմեցե՛ք։


— Դուն վառե՛։


— Վառեցի՛, առեք։


— Բերաննուս մեջը դի՛ր։


— Դրինք, քաշեցեք։


— Դուն ալ քաշե մեզի հետ որ շուտ վառին։


— Լավ, ուրիշ ըսելիք մը ունի՞ք։


— Այո՛, կերակուր կուզենք։


— Ստա՞կը։


— Այն չափ ստակ տվինք քեզի... այնչափ բաժանորդ գրվեցանք թերթերուդ...


— Շատ աղեկ։ Ուրիշ հրաման մը ունի՞ք։


— Գինի կուզենք։


— Գինի բերեք։ Ուրի՞շ...


Կարծես բռնավոր քյուրտերն են, որ Հայաստանի մեջ հայու մը տուն մտեր են կողոպտելու համար։


— Կուզենք որ քիչ մը դուրս ելլաս ու մեզի մինակ ձգես:


— Ինչո՞ւ։


— Անոր համար, որ պզտիկ խորհրդակցություն մը պիտի ընենք հոս։


— Ի՞նչ է ըլլալիք խորհրդակցությունը. ի՞նչ հիման վրւս հաստսւտված է։


— Հիմն չունի, անհիմն է. բայց հարկ անհրաժեշտ է, որ այդ խորհրդակցությունը ըլլա, որպեսզի երկու ամիս պարապ նստելով չձանձրանանք։