Էջ:Hagop Baronian, Collected works, vol. 6 (Հակոբ Պարոնյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 6-րդ).djvu/232

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


— Ըսել է որ զգեստ չշինելուս համար չէ, որ հետս կռվիլ կուզես։

— Ըսել է որ միսեն ավելի ոսկոր կը սիրես։

— Հապա, այնչափ կը սիրեմ, որ ասկից վերջը պիտի աշխատիմ, որ մարմնույդ վրա ոսկորեն զատ բան մը չմնա։

— Շնորհակալ եմ, սիրելի էրիկս, ա՛լ սիրտս հանդարտ է, բայց չիյտես քանի մը ատենե ի վեր որդ մը կ՝ուտեր զիս, որ սիրելի էրիկս զիս չսիրեր կոր։

— Այդ որդը ստախոս մ՝է։

— Ներեցե՛ք, ուրեմն, զձեզ սրդողեցնելուս համար։

— Ներելու բան չկա, հանցանքն իմս է։

— Ոչ, հանցանքն իմս է, ես պատճառ եղա...

— Դուն ինչո՞ւ պատճառ պիտի ըլլաս, ես...

— Դուն բան մը չըրիր, ես...

— Դուն պարտքդ կատարեցիր։

— Ես առջի բերան կարծեր էի, որ միսերուս...

— Չէ՛, չէ՛, բնավ. հանցանքն իմս է, խստությամբ... վարվեցա հետդ:

— Շատ անուշությամբ վարվեցար և ես արժանի չէի այդ անուշության. ես հանցանքս չիյտե՞մ։ Միայն թե գլխարկն վաղը իրիկուն բերեիր, սիրելիս։

— Շատ աղեկ։

— Կոշիկներն ալ չմոռնայիր, հոգիս։

— ՉԷ։

— Մուզես նե՝ մատդ բան մը կապե, որ ձեռնոցները մտքեդ չելնեն՝ սիրականս։

— Չելլեր։

— Վաղը ասոնք բերելու ըլլաս նե՝ հաշտված ըլլալդ անկից պիտի հասկնամ, աչքիս բիբը։

— Շատ լավ։ (Վաղը գիշեր նորեն կռիվ ընելու պատրաստվելու է):