Էջ:Lusnyak.djvu/6

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


կ'երթան վայրահակ:
Երբ աշունին ամպերն ի վար
անձրևն համրաբար,
Կաթիլ-կաթիլ կը թոթափի
դժգույն, անարփի,
Արցունքներն են անոնք անհուն
մեռած կույսերուն,
Որոնք իրենց մութ լքումին
ցավը կը հեղու՜ն...