Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/42

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ձեն հնովն զհինն ուսուցանել, որ է մեոելութեամբ զմեռելութիւն ի կեանս հրաշագործել, այլ այդոքիկ ամենայն կապեալ կաշկանղեալ են դարձեալ ընդ սահմանաւոր և պղտորեալ տեսոլթիւնս իմաստակական դարուց, յորս կեցին դպրոցականք։ Եւ ոչ յաջողեցաւ այդպիսեաց տեսանել զցանկութիւն իւրեանց կատարեալ, թող զսակաւ բացառութիւնս, որք դարձեալ միջնորդութեամբ յալէտ այլոց լեզուաց, իմա դու ինձ օտարաց, թագաւորեցին ի վերայ լեզուին շատ կամ սակաւ, եթէ թագալորեցին։ Չունիմք բան ասելոյ վասն ուսումնասեր օրագրին Սինկափորայ, զի ոչ կարացաք ց ա յս վա յր ժամանակի ճանաչել զնպատակ ն որա ։ Օրագիր այդ յաւէտ քան զտյլս թոլի մեզ զարմանալի, մինչև ինքնին ոչ բացա- յա (տեսցէ զիւ֊ր նպատակ և պատճառ այդունակ ուղղութեանն։ Ե կես ցո լք այժմ ի զննել օրԲազմավէպ» օրագրոյն Մխիթարեանց անցանելով զկնի «յԵւրոպա» Վիէննայի։ րրՋ^ազմավէպ» օրագիրդ ի սկզբանէ անտի դոյոլթեան նորա մինչև ցնոր աւուրս րնթերցեալ եմք անընդհատ, և ծանուցեալ զայս և եթ, զի այդ օրագրոլթիւն ճանապարհ էր շահաստացոլթեան և վաճառական ու֊ թեան միայն, քանզի չունի նա տպագրութեամբ քանի մի հին ազգային տաղերգութեանց և դամբանական ոտանաւորաց, որք յալէտ քան զայլ առարկա յս տեսանին, արդարանալ առաջի կրիտիկական սուրբ դատաս¬ տանի, բնական հատուած օրագրիդ կերակրի միշտ ի Շտեւքարանէ U||l— տանէ գ|ւտե|եաց» թմիւռնիոյ, երբեմն հրատ արակելո յ, զոր իւրաքանչիւր ոք ի մէն.ջ կարէ տեսանել և ի վերայ հասանել ճջմարտոլթեան ասացե- լոցս, իսկ դատողութիւն այրական, իմաստ և կարծիք, գաղափարք կեն¬ դան իք և հայեցուածք յաղգս ազգս գիտութեանց, որովք լուսափայլին միտք և սնանի հոգին, տարագիր է յօրազրէ անտի, յորում ոչ զվերջին տեղին ունին ամսական առեղծուած ք Մխիթարեանց, հանելուկ վեր տա- ոոլթեամբ պատուասիրեալ, թող զանախորժ կազմուած լեզուին, զոր ի վերջին աւուրս փոքր ինչ մարդացուցին։ Իսկ «Եւրպան» լրագիր Վիեննայի թուի մեզ զբօսանաց աղագաԼ յարուցեալ յաղագս պատոլելի Մխիթա- րեան մ իաբանոլթ եան տեղւոյն, և կամ իբրև հնար տարածելս յ զան ալի կարծիս և զդատողութիւնս աբեղայամիտ հեղինակացն, (որոց սակի համարի և 1 թերթն յունուար ամսոյ 1853 թոլականի, յորոլմ անամօ- թաբար պարտական կացուցանէին զսուրբն Մեսրոպ Մխիթարայ Ս ե֊ բաստացւոյ, որ քար հանդիսացալ գայթակղութեան, ձզեալ զկնի զբաղ֊ մութիւն դիւրագայթ ոմանց Հայոց ի մոլորական եկեղեցին Հռովմայ։ Այսոքիկ ամենայն տխուր յիշատակարանք հայկական ողորմ տզի- տութեան կսկծեցուցանէին զսիրտ մեր, այլ թազուցանել զտյս քաղցկեղ,