Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/46

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


հա յրենակցացս պարոն էմինայ քաղցր Էր աեսանել ղրան ա и իր ա կան քննութենէ (ոչ վասն ազգին առ հասարակ, այլ հայագիտաց), զի ամե¬ նայն որ գիտուն է դպրութեան Հայոց, ջան գիցէ լուսափայլ կացուցանել զխնդիրս, զմթութիւնս վերաբերեալս առ լեզու մեր և առ գրականութիլն, այլ պա տո լելի հ եղին ակդ, զարմանամք թէ Ուստի առեալ զբանսդ յերես 5, ասէ. (քորոց գոյութիւն (ազգային երգոցJ առ մեզ, չգիտեմ էր վասն, միակամ յամենեցունց ժխտի))։ «Այդ կարծիք' ներելի ի շրթունս օտարաց, անթողլի է մերայոց, որք ինքնակամ հրաժարին ի հայրենի ժա ռան գութ են է» հետևեցոլցանէ յերեսս 93— 94... «ի մի ժողովել... համարձակեցայ... զհիմն ի վեր տապալեալն զարմանակերտ շինուած Երգոյն վիպասանաց, նման մանկանն Վարդգէ- ujl, որ անդ ուրեմն ի հնոլմն Հատուած գնացեալ... ի Տուհաց գաւաոկնչ զ-P ա и ա ղ գետով, Եկեալ նըստեալ զՇրէշ բըլրով ղԱրտիմէդ քաղաքալ, զ-P ասա ղ գետով։ կռել կոփել զդոան Երուանդայ արքայի»: Յառաջ քան զքննութիւն պատուական հեղինակիդ և մերայինք և օտարք ասացեալ են ի շարադրութիւնս իլրեանց գնախնական երգոց և դեռ ի մէջ բերեալ ղբուն երգս ի ծերունւոյն Խորնոյ, և ո՞յք էին արդեօք ժխտողք երգոցս և հրաժարողք ինքնակամ ի հայրենի ժառանգութենէ, որպէս ասէ պարոն էմին, զի առիթ ետուն նմա գոլն գործել որդիական սիրով հնոցն մերոց... ի մի ժողովել, երես 93—94։ Մեզ թուի այգմ գէթ երևա կա յոլթիլն լինել, կամ թէ այլ ինչ գոնէ յայտնի միայն պատուական հեղինակին։ Ոչ ուրանամք բնասիրութիւն նորա, զորոյ ապացոյց կարեմք ի մէջ բերել զՅովհաննէս կաթողիկոս և զԹոլղթն Ղազարայ Փարպեցւոյ առ Վա- ^ան Մամիկռնեանց տէր, զորս տպեաց ի Մոսկվա յամի 1853, յօգոլտ հնասիրաց և ի ծանօթութիւն հայեր էն ագիտաց հանդերձ յ ա ռաջա բան ու- թեամբք գհեղին ակացն և զհ ե ղին ա կութ ե անցն և խոստովան լէնիմք <Հ1 անրնթէ~^> գորա զննութիւն տպագրոլթեամթ հին հեղինակաց, այլ գադարեաց ի բանս զսլատմութենէ գրականութեանս մերոյ, յառաջեսցուք անգրէն ի կարգ բանին, զոր կոչեաց հարևանցի հայեցաղոլթիւն մեր ի պատմ ութիւնն դրա կան ոլթե ան ։ 46