Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/50

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ունի նորն բարբառ, երկնշին և երկուանան թէ մա րթ էր արղեօք մ շա֊ կել զնա և բերեալ ի խելացնոր յուս ահ ա տ ութ իլն լօժարին փոշիանալ հնախտութեամբ, ըստ որում նորն լեզու չէր կազմ և պատրաստ, ասա֊ ցին հնամոլքդ ո P անդստին ի նորոգմա նէ իւրմէ յայտնեցալ յա կան թօթափել լրացեալ կատարելոլթեամ բ f ո'* ր լեզու զառաջինն ոչ կակազեաց, տակալ առ տակալ չմշակեցալ։ Ստեղծագոր֊ ծ ութիլն լեզուի ե՞րբ արղեօք կատարեցալ ընդ ձեռն միոյ միայնոյ անձին և այն ի նշանակեալ ժամու որպէս թէ ըստ օրինակի առ հասարակ եր֊ կա и իրոլթեանց՝ մարթ էր կազմել զլեզու, ըստ ամենայնի կազմ և պատ֊ րաստ և ընդ նմին դնել զայն ի շրթոլնս ազգին ի միում և եթ ժամու։ Զոր ինչ ստուար խումբ գարուց, և ընդ նմին խուռն ամբոխին ադճատել աղճատեաց զլեզուն, անհատ ոք անկարանալ ուղղագործել, առ այս պի~ տին ժամանակ և բազում գրողք։ Մերձ է առ մեզ եթէ չունիմք զայնքան համբերութիւն զաչս դարձուցանել յարևմտ եանն Եւրոպա, ազդն Ռու֊ սաց, կարող եմք առանց իրիք նեղոլթեան քննել և քրքրել զպատմութիւն նորոգութեան լեզուին և զարձակել նորա ի Սլաւոնական կապանաց ինն֊ ևտասն գարուց, կարեմք համեմատել զդպրութիւն ազգիս, զոր ինչ յառաջ քան զքսան ամ, ընդ այժմ եան զդպրութեան և հերիք են եզրակա֊ ցութիլնք արտադրեալք ի քննութենէ ի վկայութիւն ասացելոցս ի մէնջ։ Այլ այս է յալէտ ամօթն և խ ա յտ ա ռակո ւթիւն զի թէ անտեղի էին առ լու֊ սաւորեալ ազդս ապացուցանել, թէ գիշերն խալար է, իսկ տիւն լոյս, առ մեզ պէտս ունի ա պա ցոլցութեան^ լարեալ թերևս զկարելին ոյժ և զկա֊ րողոլթիւն տ րամ ա բան ութ եան առ ի խելամուտ առնլոյ զիմաստունս մեր։ Այո , չունիմք ամենևին իրաւունս եպերելոյ զնոսա վասն այսր, ար֊ դէն անժխտելի ւճշմարտութիլն է գործդ ի նոցին կողման է, զի զոր չհաս֊ կանայ ոք, զնոյն անկարանալ նա դատել և քննել, իսկ իմաստունքն Հա֊ յոց չհասկանան տ ա կա լին զխ որհ ուր դ վեր ան ո ր ո դո ւթ ե ան լե զոլին, ու֊ րեմն և չէին իսկ կարողք դատել և կշոել զօգոլտն և զվնասն, ընդ որս և զճշմ արտ ութիլն բանիցս, զոր հն չեց ուց ան եմք անդող արդարասիրու֊ թեամբ, կամ դոլցէ հզօր է առ նոսա կամ ա կորոլթիլն քան զառողջ դա֊ ■տ ող ութի։ ն կամ անձնական օգուտ քան զհասարակացն, թէ ա յս պ էս և թէ Հոյեպէս, ի վերայ այսր ամենայնի բազմապատիկ փաստից և ապացու֊ ցոլթեանց ոչինչ օգտիմք, զի սիրտք հնամոլացդ այդոցիկ բերեն լին֊ քեանս գնման ութիլն որձաքարի, լոր ոչ երբէք ծաղկեցալ ծաղիկ է ոչ իսկ խոտ դալարի։ Հին սովորութիէն է, որպէս առ ամենայն ազգս և առ մեզ, ղի պա֊ տուելի հեղինակը բամբասեն զժողովուրդն առ ան ուս ումն ա и իրոլթեն է 50