Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/54

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


Դիցուք եթէ նախնիք այժմեան Ռուսահայոց անխնամ թողեալ զայս գործ զընթացս լցին կենցաղոյս և զի՞ պիտի ներկայիցն օրինակ պար առնուլ ի նախնեաց, բնական է զի ներկ այն ծնունդ է անցելոյն և ծնող ապա գային, բայց և ժամանակն ունի զիւր ն եր դո րծ ութի ւն յիւրոլմ կար֊ գի առ հասարակ ի վեր այ ենթ ալուսնէից, եթէ այսմ չիցէբ* սապէս զպատմ ութիւն մ արդկութեան ոչ հ ան դի и ա ց ոլցան էր զխա յտ աճամ ուկ ծիր ի սկզբանէ անտի իւլmj դոյութեան կամ լալ ասել որչափ պատմոլթիլնն լոյս տայ մեզ, այլ ընդհակառակն ամենայն ազգք և ազինք ի բաց ա- ռեալ զԱփրիկեան և զԱսիական բարբարոսս և զմարդակերս հարալային Ամերիկոյ փոխադրեալ են հետզհետէ ի խաւարէ ի լոյս, և այս փոխադ֊ րութիւն չէ վճարեալ լոկ օդաբաղխությամբ, այլ զոհիւք և նոլիրադործու- թեամբք ըստ պիտոյից հանդամանաց։ էոլսաւորութիլն լոլսաւորեալ ազ- գաց' գինք են անդուլ ճգանց, կամ թէ լալ ասե' գինք արեան. իսկ Հայք ի հարկէ ծայրադոյն պակասամ տութեամ բ մտածեն, եթէ մտածեն, թէ նախախնամութիւնն առանց ամենայնի ի կոչմանէ ազգին աշխատոլ֊ թիւն հեղուցու զիմաստութիւն ի խելապատակս Հայոց իբրև զանձրև յե֊ ր ես երկրի անձրեւեալէ իսկ եթէ ոչ այսպէս, ուրեմն տարա դիր է ի մտաց Հայոց մինչ ի սպառ և ակնկալութիւն լուսաւորութեան, զի այլ ազգ չմարթի լինել։ Այլ այսմ ամենայնի տխուր Լ ամենաթշոլառ վիճակի ա զ֊ գինճ միակ ճանաչի աղբիւր, զի չունի նա զլեզոլ. ներեսցի մեզ խոստո֊ վանել զճշմ արտ ութիւն и մ երկանդամ, թէև բաղում ք առ տկարութեան աչաց լկարէին JWJU Հ*սյյ^Լ։ աձո> չունի զլեզոլ ասեմ ք վերստին, գի ու֊ նել այնպէս որպէս Հայք զհինն բարբառ' համարի վասն հասարակու֊ թեան չունել և որով վարի նա ի հասարակ կենցաղս անտեսեալ է այլ յիմաստնոց Հայոց, որք չկամին անգամ ղթիւ դարոլցն համարեալ զգալ թէ դարս ներկայ չէր հինգերորդ, այլ ինն ևտ ա и ան երո ր դ։ Նստիլ ի տան, յորում ճրագն եդեալ էր ընդ դրուանաւ, նշանակէ նստիլ ի խալարի և չունել զլոյս, այսպէս և ունել լեզուի Հայոց համարի չունել, զի որպէս գրուանն խափանարար լինի շա ռա լ ի զա ց լուսոյն ցոլանալ ի լոյս աչաց նստելոցն ի տան, սապէս ամբողջ դարք խափանարար լինին ժողովըր֊ դեան հասկանալ զլեզոլ առաջնոց Հայկազանց։ Եւ գտցէ<* արդեօք թշոլա֊ ռութիւն ինչ, վնաս որ և իցէ ազգի չարագոյն, քան զկորուստ լեզուի, որ Հ՝ոգի է ազգի, որ վերջին և միակ հնար է պահելոյ զկենդանոթիւն նորաւ Հայք հարուածեալ են յետ բազում հարուածոց և պատժոց նաև կո֊ րրստեամբ լեզուի, զոր չկամին է մ ան ալան դ իմաստոլնք նոցա չկամին յետս դարձուցանել զնորն յարդարեալ և մշակեալ, զոր պահէր դեռ ազգնt Կորուստ լեզու ին, կորուստ քաղաքական կենդանութեան եդեալ է Ճ4