Էջ:Mikael Nalbandyan, Collected works, Sovetakan grogh (Միքայել Նալբանդյան, Երկեր, Սովետական գրող).djvu/23

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ըռխի՜ն յաշիր, դու, այդ չքի,
Տե՛ս, ինչ մեծ-մեծ է բրդում,
Հողս գլխիդ, ձեր ո՞ր գործի
Համար այդպես եք խոսում:

Թե՞ կարծում եք, որ աշխարհում
Վիեննացուց զատ մարդ չկա.
Ը՛հ, Մեսրովբի սատկա՜ծ կատուն
Ձեզ մի այնպիսի զարբ տա,

Որ մուկի պես Վատիկանի
Մտնեք ծակերն ահաբեկ.
Այսօր տոնն է մեր Մեսրովբի,
Ուրացողք, ծո՛ւնկ չոքեցեք։


ՈԻՂԵՐՋ

Հողմերից թև առած, թռչում ես Մեչուխեչա,
Ծովերից ու ցամաքից քեզ արգելք չկա.
Մեռուցիր ժամանակը, տարածությունը ջնջեցիր,
Փայլակը նախանձեցավ արագությանդ երկնաձիր։

Տավրոսից Այրարատ, Բոսփորից Աղթամար,
Քո տեսած, Քո պատմած թշվառությունք անհամար.
Ո՛վ հոգաց, ո՛վ վազեց լսել ազգի հռնչյուն,
Ո՛վ ներկա նորա մոտ, երբ փչում էր նա հոգին։

Ո՛վ սրբեց նեղվածի արտասուք աչքերից,
Ո՛վ ողբաց, բողոքեց, երբ խլեցին հաց որբից։
Քնած էր ամիրան, աչք փակած և դիտող,
Ի ժամու, տարաժամ դու եղար միայն օգնող։

Քեզ սիրեց Հայաստան, Քեզ օրհնում է բյուր բերան,
Քեզ դափնի պսակներ հյուսում է ապագան։
Ընդունի՛ր այս երկտող իմ անշուք հյուսվածը,
Պակասը թո՛ղ լցնե սիրած իմ, Քո ազգը։