Էջ:Muratsan, vol. 2.djvu/49

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Բայց չէ՞ որ շատ անգամ էլ նրանք կլացացնեն ձեզ։

— Ես առհասարակ այդքան դյուրազգաց չեմ։

— Մի՞թե,— զարգացմամբ բացականչեց երիտասադը,— ձեզ նման մի գեղեցկուհին պետք է, որ ամբողջապես ստեղծված լինի զգացմունքներից։

— Այդ ես կարծում եմ օգուտ կբերի ուրիշներին, բայց ոչ ինձ:

— Ուրեմն դուք երբեք ուրիշների համար չե՞ք մտածում։

— Ինչո՞ւ չէ եթե միայն այդ ուրիշն էլ ինձ համար է մտածում։

— Հասկանում եմ. դուք ուրեմն ավելի ինքնասեր եք, քան մարդասեր։

— Այդ վերջին բառը. ես կարծում եմ այն մարդիկներն են ստեղծել, որոնք ուրիշին տալու ոչինչ չեն ունեցել,— ծիծաղելով նկատեց օրիորդը։

— Գուցե՛,— մի առանձին անվստահությամբ շեշտեց Մաշտոցյանը, կարծելով, թե օրիորդի ակնարկությունն իրեն է վերաբերում։ Բայց ցանկանալով միևնույն ժամանակ մոտենալ յուր նպատակին, հարցրեց.

— Ի՞նչ չափով եք առհասարակ մտածում դուք ա՛յն մարդկերանց վերա, որոնք միայն ձեզ համար են մտածում։

— Միայն ի՞նձ համար։

— Այո՛, միայն ձեզ համար։

— Այդ ես չեմ հասկանում. մի՞թե կարող է գտնվել մի մարդ, որի հոգածության առարկան միայն ես լինիմ։

— Ինչո՞ւ չէ. եթե մեկը սիրում է ձեզ, նա չէ կարող ուրիշ բանի վերա մտածել։

— Այո՛, եթե սիրում է. բայց ես դեռ այդպիսի մարդ չեմ ճանաչում, հետևապես, չեմ կարող այժմյանից ասել, թե փոխադարձաբար ի՞նչ կանեմ ես նրա համար։

— Բայց եթե այդ մարդը գար և ուղղակի խոստովաներ ձեզ յուր սրտի զգացմունքը, մի՞թե դուք կզայրանայիք նրա վերա։

— Երբե՛ք, ինչու՞ համար վիրավորել մի մարդու, որի