Էջ:Muratsan, vol. 3.djvu/171

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Լռում էի գործի սիրույն համար, ապա թե ոչ նրա կոպտությունը վաղուց զզվեցրել էր ինձ։

— Ես այդ չգիտեի։

— Ինչո՞ւ չգիտեիք, ինքներդ հո մի քանի անգամ հաշտության միջնորդ եք եղել նրա և Շաշյանի մեջ։

— Այո՛, բայց Շաշյանը...

— Հասկանում եմ, կամենում եք ասել, որ Շաշյանը հիմարին մեկն է։ Իրավունք ունիք։ Բայց Մովսիսյանը նրանից ոչնչով ավելի չէ։

— Այդպես մի՛ խոսեք խնդրեմ, ես վիրավորվում եմ:

— Վիրավորվո՞ւմ եք... և ինչո՞ւ։

— Պատճառը գաղտնիք է։

— Այսուամենայնիվ ինձ նման բարեկամին կարող եք հայտնել։

— Եթե խոստովանանք պահեք։

— Ի՞նչ խոսք է այդ։

— Մովսիսյանը իմ փեսացուն է:

— Ձե՞ր փեսացուն։

— Այո՛:

— Օ՜, այդ նշանավոր գաղտնիք է. շնորհավորում եմ։

— Շնորհավորեցեք, բայց առանց կատակի։

— Շնորհավորում եմ առանց կատակի, բայց, ասացեք խնդրեմ, օրիորդ Շուշանը համաձա՞յն է ձեր ընտրությանը։

— Շուշանը սիրում է Մովսիսյանին։

— Անկարելի է։

— Հաստատ խոսք եմ ասում։

— Զարմանում եմ։

— Մովսիսյանն էլ Շուշանին է սիրում։

— Այդ, ասենք, զարմանալի չէ. ձեր աղջիկը այնպիսի առավելություններ ունի, որ Մովսիսյանից ավելի արժանավոր երիտասարդներ էլ կսիրեին նրան։ Զարմանալին ա՛յն է, որ Շուշանը հավանել է Մովսիսյանին։

— Ինչո՞ւ չպետք է հավաներ։

— Ես ոչ ոքի մասին վատ խոսել չեմ կարող, բայց, իբրև ձեր տան բարեկամ, խորհուրդ կտամ, որ աշխատեք հեռացնել ձեզանից այդ երիտասարդին։