Էջ:Muratsan, vol. 3.djvu/234

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


զանազան փոփոխություններ էր ստանում. մերթ պարզվում, պայծառանում էր, մերթ մթագնում կամ թեթև շառագունում:

— Ուրեմն ինձ չե՞ք կարող ասել, թե ո՞վ է աղջիկը,— հարցրեց կրկին Շուշանը:

— Այս ազջի՞կը...— մեքենայաբար շշնջաց Վահանը՝ ընթերցումը շարունակելով։

— Այո՛, այդ աղջիկը։

Երիտասարդը լուռ էր։

— Հապա ասացեք, ո՞վ է այդ աղջիկը։

— Իսկույն։

Օրիորդը համբերությունից դուրս էր գալիս, բայց չէր համարձակվում ավելի թախանձել։

Վերջապես Վահանը նամակը ավարտեց և ուրախ ու ժպտադեմ ծալելով նրան ծոցը դրավ։

— Այժմ հո կարո՞ղ եք ասել, թե ով է այդ աղջիկը։

— Այո՛, այո՛, կարող եմ ասել, բայց դուք ինչո՞ւ այդքան հետաքրքրվում եք։

— Հետաքրքրվում եմ նրա համար, որ եթե... բայց ինչպե՞ս ասեմ, առաջ հայտնեցեք տեսնեմ, թե ո՞վ է այդ աղջիկը։

— Ենթադրենք թե անունը ասացի. դուք հո նրան չեք կարող ճանաչել։

— Բայց նա ձեր ազգակա՞նն է, թե օտար է։

— Ա՞յդ ինչու հարկավոր է ձեզ իմանալ։

— Եթե ձեր ազգականը չլինի...

— Ի՞նչ։

— Չարաչար կնախանձեմ...— արագ արտասանեց Շուշանը։

— Կնախանձե՞ք...— զարմացած, բայց լուրջ եղանակով հարցրեց երիտասարդը։

— Այո՛, կնախանձեմ. մի՞թե չգիտեք որ...

— Ի՞նչ։

— Որ ես..

— Դուք ի՞նչ։

— Բայց մի՞թե իրավունք կտաք ասելու։

— Խնդրեմ, խնդրեմ, խոսեցեք ազատ, ինչ կամենում եք։