Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/318

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մինչև լաստի մոտենալը, ձկնորսները իրանց որսած ընտիր «իշխաններից» ու «գեղարքունիներից» պատրաստեցին համեղ նախաճաշ և հյուրասիրեցին իշխանի հեծյալներին։

Միջօրեի ժամերգությունը նոր էին ավարտել կղզում, երբ իշխանը յուր խմբով հասավ այդտեղ։

Թագավորը զարմացավ` տեսնելով յուր առաջ Գևորգ Մարզպետունուն։

-Դու՞ էլ քո թագավորի հետ ճգնելու եկար,-հարցրեց նա իշխանին ժպտալով։

-Ո՛չ, տեր արքա. այժմ հանցանքներ գործելու և ոչ թե ապաշխարելոլ ժամանակ է,-պատասխանեց Մարզպտունին։

-Հանցանքներ գործելո՞ւ...-հարցրեց թագավորը.-մի՞թե հանցանք գործելու համար էլ որոշ ժամանակ է լինում։

-Այո՛, տեր արքա։ Տասը պատվիրաններից մինը «մի՛ սպանաներ» խոսքն է։ Այժմ հասել է այդ պատվիրանի դեմ գործելու ժամանակը. մենք շարունակ պիտի սպանենք։

-Հույս ունիմ՝ ինձ քո հանցանքին մասնակից անելու համար չես եկած։

-Եթե իմ զորքին թագավորն առաջնորդեր, ես քսան տարով կերիտասարդանայի։

-Քո զորքի՞ն. մի՞թե զորք ունիս ժողոված,-զարմանալով հարցրեց արքան:

-Այո՛, մեծափառ տեր։

-Որտե՞ղ է գտնվում բանակդ։

-Այստեղ, Սևանում։

-Սևանու՞մ,-ավելի ևս զարմանալով հարցրեց թագավորը։

-Այո՛, տեր արքա, Սևանում...

Թագուհին, որ ներկա էր իշխանի խոսակցությանը, ընդհատեց նրան.

-Ես նայում էի իմ դիտանոցից, երբ քո լաստը մոտենում էր կղզուն, քեզ հետ միայն մի խմբակ կար, հազիվ