Էջ:Petros Duryan, Collected works, vol. 2 (Պետրոս Դուրյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/347

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է

ունեցած են. ահավասիկ սեղանն ալ պատրաստ է, իշխանք։


ԳՈԻՐԳԵՆ.- Մինչդեռ մեր նոր հաջողությանց գոհությանԸ համար եկեղեցյաց զանգակները կը հնչեն, մենք ալ հոս գավաթներ բախենք Հայաստանի կենաց։

ԲԱԲԳԵՆ.- ճշմարիտ է, ա՛լ բավական դողացինք Պարսից առջև։

ԳՈԻՐԳԵՆ.- Թող մեր խնճոյից ձայները մինշև Ալփասլանի ականջը հասնին։

ԲԱԳԱՐԱՏ.- Կը կատղի նա։

ԲԱԲԳԵՆ.- Վագրի մը պես։

ԳՈԻՐԳԵՆ.- Կը կրճտե ակռաները, կերկնցնե ճիրանը, բայցք ահագին պատեր և երկաթե՝ կամք մը կը գտնե~ փոխանակ Հայուն օձիքը գտնելու։

ԶԱՐՄՈՒՀԻ.- Ահա հայտնի կերևի, ո՜վ վեհազն իշխաններ, որ Ալփասլանի նման անապատի առյուծի մը զորությանը այսչափ Դեմ դնելնուս և զայն մինչև անգամ կորուստներով հուսահատեցնելուս միակ պատճառը մեր մեջ տիրած միությունն է եղեր, և այն հայրենասիրությունը, որ ամեն զգացմանց վրա կը հաղթանակե... Ա՜հ, շատ սքանչելի կը տեսնեմ Հայուն արիությունը, կը պնդեմ թե աշխարհի վրա հայրենասիրության կրակով հրահրած պայծառ ճակտե մը ավելի գեղեցկություն չը կա... և իր վիրաց արյան հոսումը մեկ ձեռքովը բռնող և մյուս ձեռքովը թշնամ ին զարնող զինվորին ճգնաժամ են ավելի վսեմ տեսարան մը չը կա։

ԳՈԻՐԳԵՆ.- Իշխանուհին շատ գեղեցիկ խոսեցավ։