Էջ:Petros Duryan, Collected works, vol. 2 (Պետրոս Դուրյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/358

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ԲԱԳԱՐԱՏ․- Դու չես տեսեր Պարսկի մը արյունռուշտ աչքը։


ԶԱՐՄՈՒՀԻ.- Եվ դու ալ չե՛ս կարդացեր, հայր իմ, կնոջ մը սիրտը և չես կրնալ կարդալ. պիտի տեսնես, հայր իմ, թե ինչպես սուր պիտի շարժեմ։


Տեսիլ Բ



ՆՈՒՅՆՔ, ԳՈՒՐԳԵՆ, ԲԱԲԳԵՆ, և ԻՇԽԱՆՔ

ԳՈՒՐԳԵՆ. - Ի՞նչ պիտի ընենք, իշխան։

ԲԱԳԱՐԱՏ․- Պետք Է որ համաձայն մտածենք մեր ընելիքին վրա։

ԲԱԲԳԵՆ․- Անիի վիճակը շատ խղճալի Է։

ԶԱՐՄՈՒՀԻ.- Պետք է դարման մը գտնել անոր։

ԳՈՒՐԳԵՆ․- Շատ ուշ մնաց դարմանը, որովհետև Պարսից կրկնապատկյալ զորություն կը ծանրանա մեր վրա, անկարելի է դեմ դնել, վասնզի այսուհետև ալ Պարսից
խորհուրդները մեզ իմացնող մը չըլլալե զատ՝ մեր զինվորներն շատերը թշնամյաց կողմն անցած են։

ԶԱՐՄՈՒՀԻ․- Ուրեմն պատերազմինք մինչև մեր վերջին շունչը, վասնզի եթե անձնատուր ըլլանք, դարձյալ Պարսից անխնա սրույն ճարակ պիտի ըլլանք․․․ Այո՛, պետք է պատերազմիլ և մեռնիլ, բայց դյուցազնաբար։

ԲԱԲԳԵՆ․- Ո′վ իշխանուհի, մեր դիմադրությունն արդյունք մը չունենալե զատ՝ Պարսից կատաղությունը պիտի գրգռե մեր վրա։

ԶԱՐՄՈՒՀԻ.- Ուրեմն ուրիշ ի՞նչ միջոց կրնանք ունենալ։

ԳՈՒՐԳԵՆ.- Պետք է գոնե մեր կյանքն ազատլու հնարք մը