Էջ:Raffi, Collected works, vol. 1 (Րաֆֆի, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/510

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ե

Անցավ մի քանի շաբաթ։

Երեկոյան մութը բավականին թանձրացել էր։ Մի երիտասարդ բահը ուսին դառնում էր դաշտեն։ Նրա գեղեցիկ կերպարանքը, ամբողջ օրվա հոգնածությունից հետո, դարձյալ արտահայտում էր ուրախություն և հրճվանք։

Նա գալիս էր այգիների միջով, երեկոյան հովասուն տարածության մեջ լսելի էր լինում նրա քաղցր երգի հնչումները։

«Հռիփսիմես սաղ ունենամ,
Մի գեղեցիկ բաղ ունենամ,
Հոիփսիմես սեյրան անե,
Բլբուլներին հեյրան անե»։


«Բաղ ունենամ ես գեղեցիկ,
Էնտեղ բուսնին վարդ ու ծաղիկ,
Հռիփսիմես սեյրան անե,
Բլբուլներին հեյրան անե»։


Վերջացնելով յուր երգը, երիտասարդը մոտեցավ մի այգիի, բահը նեցուկ դրեց պատին, և վագրի արագությամբ վեր թռավ պատի վրա, իջավ այգիի մեջ։

«Նա ամեն երեկո այստեղ տեսնվում էր ինձ հետ, գնամ, գուցե գտնեմ հրեշտակիս»․․․— ասաց նա ինքն իրան, և առաջ գնաց։ Երկար նա այգիում պտտելուց հետո չգտավ յուր սիրուհուն, հուսահատ դուրս գնաց։

Մտնելով գյուղը, երիտասարդը անցավ մահտեսի Հակոյի տան առջևից։

Նա զարմացավ, լսելով այնտեղից երգի ու ուրախության ձայներ։

— Այդ ի՞նչ խաբար է,— հարցրուց նա, հանդիպելով մահտեսի Հակոյի որդուն՝ Ստեփանին։

— Չե՞ս լսել, Ալեքսան, մեր Հռիփսիմին նշանում են,— պատասխանեց Ստեփանը տխուր դեմքով։

Կայծակի հարվածք ունեցավ այդ լուրը խեղճ երիտասադի վրա։

— Ո՞ւմ համար,— հարցրուց նա։

— Մեր մելիքի։

Երիտասարդը կատաղեցավ։