Էջ:Raffi, Collected works, vol. 1 (Րաֆֆի, Երկերի ժողովածու, հատոր 1-ին).djvu/512

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Նա դեռ կենդանի է․․․։

Եվ գրկեց նրան։

Երիտասարդը զարթեցավ։

— Աստված իմ,— գոչեց նա րոպեական շփոթությունից հետո,— ինչ եմ տեսնում․․․ այդ երազ է․․․

—Ալեքսան, իմ հոգիս,— ձայն տվեց եկվորը։

—Ստեփան, իմ հրեշտակ,— ձայն տվեց երիտասարդը։

Սրանք կրկին գրկախառնվեցան։

Տիրեց հիացմունք և լռություն։

— Ո՞րպես դու մտար այստեղ, իմ բարեկամ,— հարցրուց Ալեքսանը մի փոքր զգաստանալուց հետո։

— Ես կաշառեցի պահապանին, և նա թող տվավ ինձ քեզ մոտ գալ,— պատասխանեց Ստեփանը, նստելով երիտասարդի մոտ։

— Դու եկար տեսնե՞լ իմ թշվառությունը․․․

— Ոչ, Ալեքսան, ես եկա ազատել քեզ, որովհետև ես զգում եմ, որ իմ քույրը եղավ քո բոլոր թշվառության պատճառը․․․

— Չէ՛, Ստեփան, իմ սիրելի, մի՛ նախատեցեք նրան, Հռիփսիմեն անմեղ է, որպես երկնքի հրեշտակը, նա հավատարիմ․․․ մնաց յուր խոստմունքին․․․ նա սիրում էր ինձ․․․ ես սիրում էի նրան... բայց քո ծնողաց բռնաբարությունը մեզ րկեցին միմյանցից․․․

— Դու չլսեցիր իմ խրատը, Ալեքսան։

— Սերը, իմ բարեկամ, հասցնում է մարդին մինչև կատաղություն և ցնորք․․․։ Ես ցանկացա իմ սրով վերջ տալ գործին, բայց ինձ չհաջողվեցավ․․․

— Այդ բոլորը անցել են, Ալեքսան, լսի՛ր, ինչ որ ասում եմ քեզ, ես կաշառել եմ պահապաններից մինին, նա խոստացել է էգուց գիշերը բաց թողնել քեզ. ես և Հռիփսիմեն կսպասենք քեզ ամրոցի մոտ։ Պահապանը քեզ մեր մոտ կբերե։ Այնտեղից մենք կփախչենք օտար երկիր։

Ալեքսանի մռայլված դեմքը փայլեցավ ուրախության լուսով և նա գրկեց Ստեփանին, գոչելով.

— Իմ հրեշտակ, իմ փրկիչ։

— Բավական է, ես ուշանում եմ, էգուց գիշեր կտեսնենք միմյանց։

Նրանք բաժանվեցան։