տան և նրա այցելուների մասին։ Այնուհետև տեր Թոդիկը, ոչ այնքան անձնապաշտպանության զգացմունքից դրդված, որքան վրեժխնդրության ախտով կատաղած, վճռում է պատժել Ասլանին, մանավանդ, որ Ասլանի և նրա ընկերների գործունեությունը ամենևին համակրելի չէր թե՛ տեր հորը և թե՛ նրա համախոհներին։ Նա անմիջապես հայտնում է իմ քեռի Պետրոսին և Կարապետ հայր սուրբին իր ստացած տեղեկությունները, հետո իմացում են տալիս Շարիֆ-բեկին, որ այդ ժամանակ գտնվում էր Ս. Տիրամոր վանքում, և չորսը միասին գրում են նահանգապետ փաշային այն նամակը, որ քանի րոպե առաջ Ասլանը կարդաց մեզ։
– Հիմա հասկացա՞ք, թե որտեղից Կարապետ հայր սուրբին և նրա համախոհներին կարող էր հայտնի լինել գաղտնիքը,– հարցրեց Ասլանը, երբ վերջացրեց իր պատմությունը։
Ես հալվեցա ամոթից։ Գլխավորապես իմ և Մարոյի հիմարությունիցն էր առաջ եկել այդ բոլորը։ Իսկապես մենք էինք մեր անզգուշությամբ մատնել Ասլանին։ Նա նկատեց իմ շփոթությունը և դառնալով դեպի ինձ՝ ասաց.
– Դու ուրախ կաց, բոլորը կանցնի…
Բայց տիկնոջը ավելի հետաքրքրում էր այն, թե ո՞րտեղից և ի՞նչ եղանակով հասել էին Ասլանին այդ տեղեկությունները։
– Ես մի օր առաջ նամակ ստացա,– ասաց Ասլանը։
Ես իսկույն հիշեցի պառավ Սուսանի մի օր առաջ հայտնվիլը Այգեստանի փողոցներում և Հյուբբիի կախարդական գավազանի մեջ թաքցրած խորհրդավոր թուղթը։
– Ուրեմն դու ինձանից առաջ գիտեիր, որ մատնված ես,– ասաց տիկինը,– ուրեմն ես մի մեծ ծառայություն չարեցի քեզ, ցույց տալով փաշայի ստացած նամակը։
– Դու ինձ շատ պարտավորեցրիր,– պատասխանեց Ասլանը։
Տիկինը ժպտաց։
– Բայց ինձ զարմացնում է,– հարցրեց նա,– թե ի՞նչպես կարող էին քո նամակագրին հայտնի լինել այդ բոլոր մանրամասնությունները, որպես պատմեցիր,– թե՛ Ֆարհատի և Մարոյի գիշերային խոսակցությունը իրանց վրանի հանդեպ, թե՛ Խաթունի լսելը և նրա խոստովանությունը տեր Թոդիկին, թե՛ այդ քահանայի և նրա համախոհների արած մատնությունը քուրդ բեկին, և այլն։
