այս և այն պաշտոնակալին, թե ո՞րքան ռոճիկ եք ստանում։ Նա ռոճիկի մասին կամաչե խոսել, որովհետև շատ չնչին է, բայց առանց ամաչելու և մինչև անգամ պարծենալով կասե ձեզ, թե տարին այդքան «եկամուտ» ունեմ։ Բոլոր եկամուտները բխում են մթին աղբյուրներից, և այնքան սովորական են դարձել, որ ամեն մի մեծավոր, երբ պաշտոն է հանձնում իր ստորադրյալին, նրան կամ բոլորովին ռոճիկ չէ նշանակում, կամ եթե նշանակում է մի չնչին բան, բացարձակ ասում է նրան. «այդքանն ինձանից կստանաս, այդքան էլ եկամուտ կունենաս»։
— Ապա ո՞ւր են գնում պետության գանձարանից դուրս եկած ռոճիկները,— հարցրի ես։
— Խոշոր պաշտոնակալների գրպանը,— պատասխանեց Ասլանը,— իսկ մանր պաշտոնակալները բավականանում են միայն «եկամուտներով»։
— Դու կարծո՞ւմ ես, փաշան այդ ձին ուղարկելով շահի նպատակ է ունեցել։
— Ես այդ չեմ կարծում։ Եվրոպացիների հետ նրանք բոլորովին այլ կերպ են վարվում։ Նա այդ ձին ուղարկելով, կամեցել է կաշառել ինձ։ Եթե ես նրա քարտուղարին այն ոսկիները չտայի, նա ավելի ուրախ կլիներ։ Բայց ես չկամեցա նրան պարտական մնալ։ Այստեղ մի տարի առաջ կար մի անգլիական գործակատար. փաշայից հաճախ ընծաներ էր ստանում, քուրդ ավազակապետները նրա կնոջ և երեխաների համար եղջերվի ձագեր և կենդանի կաքավներ էին ուղարկում, և նա քրդերի մասին շատ նպաստավոր գաղափար կազմեց, համարելով նրանց բարի և ազնիվ մարդիկ, և այնպես էլ հաղորդեց իր կառավարությանը։ Իսկ հայերը նրան կաքավներ չտարան և համարվեցան ագահ, ժլատ, հարստահարիչ հրեաներ։
Մեր խոսակցությունը ընդհատեց վարպետ Փանոսը, որ վերադարձավ քաղաքից։ Նա տարել էր մեր բեռները հանձնելու քարավանին։
— Շնորհավորում եմ,— ասաց նա ծիծաղելով,— գեղեցիկ ընծա եք ստացել։ Երևի, փաշան չէ կամեցել, որ դուք չարվադարի անշնորհք ձիով ճանապարհորդեիք։
— Փաշան այդ մասին շատ քաղաքավարի է,— պատասխանեց Ասլանը։— Ասացեք, ե՞րբ է դուրս գալիս քարավանը։
— Երեկոյան, արևը մտնելուց մի ժամ առաջ։
