Էջ:Raffi, Collected works, vol. 6 (Րաֆֆի, Երկերի ժողովածու, հատոր 6-րդ).djvu/444

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


— Շատ ապրես, տեր հայր, խաշը վկա, օրինավոր մարդ ես եղել, ես այդ չէի իմանում: Բեր ձեռքդ համբուրեմ։

Քահանան ետ քաշեց իր ձեռքը, նշանակություն չտալով իշխանի կատակներին։

Ականը փորված էր բերդի այն կողմում, որ համարյա թե ամայի էր։ Այստեղ կային բազմաթիվ հին շինվածքների ավերակներ, և ավելի ոչինչ։ Քանդված եկեղեցին ցույց էր տալիս, որ մի ժամանակ բերդի այս կողմում կար հայոց մի ամբողջ թաղ։ Ո՞ր ժամանակ, և ի՞նչ հանգամանքներից ստիպված, նրանք թողեցին իրանց բնակարանները,— հայտնի չէր։ Այդ ավերակների մեջ կարող էին հազարավոր զինվորներ թաքնվել և անհայտ մնալ։ Այդ կետից նայելով, տեր Ավետիքը ընտրել էր բերդի ամենահիվանդոտ տեղը։

Հեռվից լսելի եղան խառնաձայն աղաղակներ, որոնց հետևեցին հրացանի ձայներ։

— Այդ ի՞նչ ձայներ են,— հարցրեց Բայինդուր իշխանը տեր Ավետիքից։

— Երևի, մահմեդականները հարձակվեցան հայոց թաղի վրա, — պատասխանեց նա, ավելի ուշադրությամբ ականջ դնելով ձայներին:— Այո՛, հարձակվեցան։ Նրանք սովորություն ունեն հարձակումից առաջ վայրենի աղաղակներ բարձրացնել։

— Հայերը կարո՞ղ են ընդդիմադրել։

— Երկար, իհարկե, չեն կարող, բայց մինչև մեր հասնելը կդիմանան։

— Ուրեմն էլ ինչո՞ւ ենք սպասում,— հարցրեց իշխանը։

— Սպասում ենք, որ Մելիք-Փարսադանը և Ավթանդիլ գնդապետը գան։

— «Մինչև Շուշանը կզարդարվի, պատարագը կարձակվի...»,— պատասխանեց իշխանը։— Մինչև նրանց գալը, գուցե հայերին կկոտորեն։

— Հրամայեցեք թմբուկները ածեն. մենք նրանց աղաղակներին կպատասխանենք մեր թմբուկներով։ Դա բավական սարսափ կձգե նրանց վրա։

— Դրանով բան չի դառնա։ Այդ ֆանդերը ես քեզանից լավ եմ իմանում, տեր հայր։ Որսորդները արջին խփելու ժամանակ սկզբից «հուշտ» չեն անում[1]: Հանկարծակի զարկը ավելի սոսկալի է լինում։

  1. Հուշտ անել` նշանակում է խրտնեցնել