Այն օրերը, որ պիտի գան.
Ժպտա՛ մի քիչ։
Թող կարոտից չթառամեն
Սածիլներն այն երազների,
Որ տնկել ենք
Ժամանակի հայացքի մեջ։
Ժպտա մի քիչ, ժպտա, ժպտա՛...
* * *
Ժպիտների՛, արցունքների՛, կարոտների՛ միջով ձգվում,
Երկարում են իմ օրերը
Եվ, չափելով իմ խոհերի սահմանները անպարագիծ,
Իմ քայլերով գալիս են ու ինձնից առաջ անցնում-գնում։
- Օրերի հետ դո՛ւ էլ գնա,– մե՜ղմ, հայրական մի հայացքով
Իմ երազի հասակն եմ ես շոյում սիրով,-
Դե՛, օրեր են, ի՛նչ կիմացվի, գուցե մենակ կմոլորե՛ն
ճամփաները,
Դո՛ւ էլ գնա։
Խոսում այսպես, խրատ տալիս
Ու ճակատն եմ պագնում հետո իմ երազի,
Ճամփո՛ւ դնում.
- Հավերժության ճամփաներին
(Ես լինեմ, թե չլինեմ ես՝ կարեւոր չէ)
Իմ անունից միշտ ուղեկից եղիր լույսին։
* * *
Ես հույսի՛ ծառ եմ,
Եվ քո տեսքն առած իմ կարոտների
Հետեւից այնքա՜ն, այնքա՜ն եմ վազել,
Որ չեմ էլ հիշում՝
Անտառը հիմա ո՞ւր է մնացել։
Ես հուշի ծառ եմ,
Իմ ստվերներից մի կանաչ կտոր
Կպահեմ միշտ էլ,
Որ հանգիստ առնես
