Էջ:Vardan Hakobyan's works.djvu/169

           Ես լա՞ց եմ լինում,
Թե իմ խոհերի, կարոտի համար
Ծիածաններ եմ հյուսում իմ հոգու
           ցողոտ հուշերից։
Ես իմ օրերում այսպես եմ ապրում,
Ինչպես աչքերում կույս աղջիկների։


ԱՄԵՆ ԻՆՉ՝ ԱՅՍՊԵՍ

Շրշում է օրը,
   այնպես է շրշում,
Որ իր ձայնի մեջ
Ամառվա այրող շոգը երեւա։
Երգում է ճամփան,
   այնպես է երգում,
Որ իր ձայնի մեջ
Ես տեսնեմ քայլքը փոշոտ ոտքերի
Եվ նոր ափերի կարոտը տեսնեմ։
Լուռ է արմատը,
    այնպես է լռում,
Որ լռության մեջ
Ես տեսնեմ ծաղիկ հագած երգենի
Եվ ծլարձակում տեսնեմ լույսերի։
Ամեն ինչ՝ այսպես։
Իսկ երբ սերս է բացվում, բուրվառում,
Իմ դեմ ասես մի կտավ է փռում,
Կտավի վրա՝ մոր շնչով վառված
    Չմարող կրակ,
Մայրաբույր արեւ...
Եվ այնպես, այնպես,
    Որ կտավի մեջ
Օջախս տաք-տաք ծուխն է արեւում...