* * *
Ուզում եմ գրել քո մասին մի երգ,
Շատ բառեր ունեմ այդ երգի համար,
Ոչ մեկը սակայն
Չի ներդաշնակվում քո անվանը, մայր։
Ածականները անզոր են այնքան,
Ծիծաղելի եմ դառնում ինքս էլ,
Ո՞նց բառավորել անբացատրելին...
Բայց ես վարձում եմ.
Նախ՝ վստահում եմ աստղանիշներին՝
Վերնագիր լինել
Եվ ապա՝ նրանց շուքում գրում եմ
Հասարակ մի բառ,
Ես գրում եմ ՄԱՅՐ։
Ինչպես դու ես ինձ հասկանում, մայրիկ,
Աշխարհը այնպես երգս հասկանար...
ՄԵՐ ՏԱՆ ՄԵԾԸ
Ծերացել է օրորոցը,
Բայց իմ մանկանց կանչով նորից
երեխա է...
Օրորվում է՝
Երգով, սիրով, գորովանքով
Օրորելով եւ հին մի հուշ...
Պապիս ձեռքով տաշված-նախշված,
Բախտի ձեռքով մի կողմ քաշված
Օրորոցը
Մնացել էր առանց օրոր,
Մնացել էր առանց մանչուկ։
Սակայն պապս՝
Նորահարսին տանը թողած,
Որդուն կռիվ ճամփած պապս,
Գիշերները
Հաճախ էր վեր ցատկում քնից.
- Այ հարս, այ կին, բա չե՞ք լսում,
