Չտեսնելուն են ծառերը տալիս։
Եվ լաց չեն լինում։
Նրանց խոհերը՝ մայիսի մասին,
Մատնում է ինչ-որ թփի մեջ պահված
Մի հեզ ձնծաղիկ։ Շնորհակա՜լ եմ։
Գլխարկս հանում ձնծաղկի առաջ
Եվ ծիծա՜ղ-ծիծա՜ղ ես լաց եմ լինում
Ձեր սրտի խորքից... ձյունավա՜խ ծառեր։
ԻՄ ԵՐԱԶՆԵՐԸ
Իմ երազները ինձ պես կավից են,
Քիչ ծառակերպ են,
Քիչ քարակերպ են,
Քիչ սարակերպ են,
Քիչ դարաբեկ են,
Քիչ էլ...
Ես ներաճում եմ նրանց խորքերում,
Նրանց աչքերով իմ խորքն եմ նայում՝
Տեսնելու անտես բրուտագործին,
Կանխելու նրա շինվածքները կեղծ,
Փուչ շինվածքները ջարդել-փշրելու,
Մատնահունցվելու շաղախների մեջ։
Իմ երագները ինձ պես կավից են,
Քիչ սիրակերպ են,
Քիչ տխրաբեկ են,
Քիչ ջրակերպ են,
Մի քիչ անկերպ են,
Քիչ էլ...
Թե ջարդվեն՝ մի նոր շաղախ են դառնում,
Ինքս իմ ձեռքով մատնահունցվում եմ,
Մատնահունցվում եմ երազներիս մեջ,
Հեռու-հեռավոր ինչ-որ մի ժամի
