ԱՇՆԱՆ ՊԱՏԿԵՐ
Մոտիկ անտառից խշշոց է լսվում,
Քամին է խաղում տերեւների հետ,
Չոր ու դալկահար տերեւով լցնում
Ամեն մի աղբյուր, ամեն արահետ։
Ծառերը նորից, նորից մերկացել,
Դողում են ցրտից, ասես հեկեկում.
Թռչունի բույնն է տերեւով լցվել,
Մի ծառի վրա՝ փոքրիկ փչակում։
Լռել է գարնան երգը անտառում,
Արեւն է թախծում ժայռի պռունկին.
Լացում է ձայնը խզված մի առու,
Ինչ-որ տերեւ է մնացել բկին...
ԻՄ ՃԱՆԱՊԱՐՀԸ
Ստեղնաշար է լեռներով անցնող
իմ ճանապարհը...
Ամեն մի քայլիս սեղմում եմ նրա
ինչ-որ մի ստեղ,
Միայն թե այնպես,
Որ մի ավելորդ հնչյուն չլսվի
Եվ ճանապարհն ու իմ կյանքը դառնան
ներդաշնակ ու պարզ
Մի հուզող նվագ...
ՊԱՀԸ
Լուսինը, ինչպես բյուրեղյա մի գունդ
Իջել է բարդու կանաչ կատարին։
Եվ բարդին լուռ է, չի շրշում բարդին...
Գլուխը շարժի՝
Լուսինը հանկարծ կընկնի, փշրվի։
