Էջ:Vardan Hakobyan's works.djvu/70

Ուր ժայռերը,
Քարերն անգամ շոյանքով են
          Փարվում իրեն,
Գուրգուրանքով մոր մատների...

Ռուսական մի սպիտակ կեչի
Երգ է դառել,
Հեւք է դառել
Ու լեռնածին ծառերի հետ
          Շրշում է մեղմ,
          Հուշեր պատմում
Այն շիկահեր ու սեւաչյա
Տղաների՛,
Կռվի մասին,
Որ տեսնում էր իր աչքերով՝
Կսկիծները պահած սրտում...

Արյուն տեսած,
Ցավեր ու թյուր դավեր տեսած
                Մի լավ կեչի
Հառաչի է իսկույն փոխվում,
Երբ երկնքի
Մի հեռավոր ծերից անգամ
          Ամպ է կախվում,
Ու ճչում է,
Դառնում կրակ, բողոք դառնում...
Ռուսական մի սպիտակ կեչի
Թախծանվագ
Եվ խաժաչյա բանաստեղծի
Երգն է ասես հողիս վրա,
Որ չի լռում ոչ մի վայրկյան,
Ու նրանից,
Ինչպես չքնաղ նաիրուհուց,
Լույս է ծորում գիշերն ի լույս...