սեր, արարում եմ ու կամ»։ Այս ցավը տակավին թախիծ չուներ, այն թախիծը, որ «գրեթե ֆիզիկական ցավ է պատճառում» /Տերյան/։ Բայց տաղանդի հասունացման հետ խորացան ներքին ու արտաքին աշխարհի բախման հանգույցները եւ բանաստեղծը կռահեց անքննելին, թե ինչքան էլ դյութական լինի սերը, երազները լինեն անեղծ, բնությունը թովչական եւ արշալույսները գեղեցիկ, այնուամենայնիվ, տիեզերական սկիզբ ունի մեր ունայն գոյության ողբերգական թախիծը եւ մենք հոգեկան ձուլվածքով կրում ենք Մեծ Վերջնականի քրիստոնեական հոռետեսությունը։ Կուռքերի անկումը, հին աստվածների վերածնունդը, սոցիալ-հասարակական մոդելների փլուզումը, այլմոլորակային այցելուների հարուցող տագնապը, էկոլոգիական համաճարակը, մարդկային հոգու ձեւի ու կշռի հայտնությունը, հին մարգարեությունների ու Նոստրադամուսի գուշակության ապոկալիպսիսը, որոնք գիտությունը հաշտեցնում են միստիկայի հետ, հեղաբեկում են բանաստեղծի էթիկական ընտրության բանաձեւերը եւ նրա պոեզիան տոգորում հեռացումի ու ընդվզման դեգերուններով։ Փոխվում են բառերը, փոխվում են դարերը, թախծի շիթեր են իջնում երազի վրա եւ խռոված հոգու հուշերն արձագանքում են զղջումի ու ապաշխարանքի հոռետեսական անդարձությունը.
|
Ո՞վ եմ վերջապես... Հարցը փիլիսոփայական լուծում է գտնում
հուշերի յուրօրինակ վերադարձի մեջ. կա գոյության եւ ստեղծումի տիեզերական մի խորհուրդ, որ կոչվում է կյանք, որ դրված է հողեղեն կերտվածքի