Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 2 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/321

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


I ապ 399 Նայեցի հեռուն: Հոն, լեռներից վ՛ար,
401 402 Եվ պատմում էր մեզ մրսա՛ծ, դողահա՜ր,
Իր կարոտը ծե՜ր, իր մրմունջը
403—408 Արճիճի նման ծանր էր նա ու մութ:
Որպես լեռներից գահավիժած արքա`
Տրտնջում էր նա վիճակից անգութ
Եվ մրմնջում էր, որ խնդում չըկա:
Եվ հանկարծ թվաց մեր վազքն — անօգուտ`
Մի մեռած ժպիտ մեռած աղջկա:
413—414 Ու թվաց թե ես սկզբի օրից
Լսել եմ ծովի մրմունջները ծեր...
417 Նրա մոտ ընկած իր արնաներկ ձին
421 Ո՞ւր էիր փախչում, վախկո՜տ անասուն,
426 Ինչո՞ւ աշխարհին այսքան սուգ բերեց:
ԵԺ II 426 Մեր երկիրը հին ինչո՞ւ ավերեց...
1 տպ 428—432 Սևացել է, տե՛ս, իր սև հոգու պես:
Անթաղ, անշիրիմ, նեխած կմնա`
Սև ագռավներին — հարսանքի հանդես.
Եվ ո՞վ կըտխրի, երբ որ իմանա.
Որ դու էլ անցար, եղար մոխրագես:
1 տպ ԵԺ II 434 Թքեցի նրա արնոտ երեսին,—
1 տպ 436—437 Հոգուս բեռ արած իր ամոթը սին:
Իսկ մերոնք, ձյունի փաթիլների տակ,
439—441 Հուր ու սրի մեջ—օրը վերջացավ,
Եվ մենք կանգ առանք լեռան կողի մոտ.
Հուր ու սրի մեջ թշնամին անցավ`
445 Եվ մենք ետ դարձանք վայրերից մարտիկ
450 Ձմռան գիշերի մեգ—մառախուղում։
452—453 Ձյունագիշերի խավար գրկի մեջ:
Մեռելի նման անձայն, ահավոր,
459 Բայց ծալվում կին հեք ծունկերը մեր:
464 Նրան քիչ հետո ձիով կըբերեն։
466—468 Պե՛տք է բարձրանալ ու տոկալ նորեն:
Հասնել, նո՛ր քեել, հոգնա՜ծ, բեզարա՜ծ`
Որ երազները հոգիդ օրորեն։
470—471 Ծեծում էր կուրծքս վայրենի ուժով.
Մերթ մթնում էին հայացքները իմ,