Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Մի հարուստ է անցնում փողոցով,— ախ, նայե՛ք՝ նա
ինչքա՜ն ինքնագոհ է․
Մի ժպիտ կա դեմքին խոցող,— ախ, նայե՛ք՝ նա
ինչքա՜ն ինքնագոհ է․
Նա կարո՞ղ է հասկանալ, այդ հիմարը, որ շուրջը
ուռճանում է իր մահը
Եվ տեսնել այդ ձեռքը սղոցող,— ախ, նայե՛ք՝ նա
ինչքա՞ն ինքնագոհ է։
|
|
Մտե՜լ են տոնական դռներից — և դրախտ են կարծել
այս տունը.
Սահմանված ձեռքով մի վերին՝ անխա՛խտ են կարծել
այս տունը։ —
Ետևի դռներից մենք մտանք՝ քանդելով սյուներն ու
հիմերը —
Եվ գիտենք՝ ձեռքերով ձեր շինված մի զնդա՛ն է
անձև այս տունը։
|
|
Մի հարուստ դերվիշ էր եկել, նա ասում էր, թե
ցնո՛րք է կյանքը.
Անիմաստ, անգո մի տեսիլ, երկնային մի շնո՛րհք է
կյանքը.
Դու շարժե՞լ ես արդյոք բազուկներդ, վաստակե՞լ ես
արդյոք ու հոգնել,—
Ուրեմն գիտե՛ս դու անշուշտ, թե ինչո՞վ է, որ նորք է
կյանքը։
|
|
