Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 3 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 3-րդ).djvu/372

ՌՈՒԲԱՅԱԹ 

 205

Ապրում ես, շնչում ես, դու դեռ կաս — բայց ամե՛ն վայրկյան դու ա՛յլ ես 

 207

Քո ամեն ակնթարթը մի սերմ է  

 207

Նա թե՛ կյանք է, թե՛ մահ — ակնթարթը 

 207

Նա հոսում է, ալիք առ ալիք 

 207

Ես քեզ ո՞նց, քեզ ո՞նց հասկանամ 

 208

Անցնում է, հոսում է, վարար է 

 208

Օ, խմի՛ր, խմի՛ր դու ագահ 

 208

Այս գետը, — նայի՛ր. — նա հոսում է 

 208

էյ, դու՛, իմաստու՛ն վարպետ 

 208

Նա կրկին ասում է․— Գարունը 

 209

Վերցնում ես քարը — մտածում ես 

 209

Մի անցորդ անցավ քաղաքից այս 

 209

Դու ամե՛ն վայրկյան քեզ ժխտում ես 

 209

Անտառը թափում է իր սաղարթը 

 209

Դու ոսկի գրիչ ունես, դու այնպես իմաստու՛ն ես 

 210

Թե կտոր տեսնես մի ամպի — ասա՝ սա ուրի՜շ է արդեն  

 210

Նա գնաց ու կրկին եկավ — երեկվա իմ սիրած սիրեկանը  

 210

Երկնքից թռչում է մի թռչուն. — քո ներկա՛ն է այն, բարեկա՛մս 

 210

Դու մի օր աչքերդ կփակես, որ ուրիշը քո տեղ գոյանա 

 211

Ինչ թու՜նդ է քո գինին, իմաստու՜ն, նրանից իմ հոգին հարբում է 

 211

Դու քսում ես հոնքերիդ սուրմա — դու անհո՛գ ես 

 211

Դու ինքդ քո մեջ միասիրտ․ — ինչ որ կաս՝ նա կա ու այդպե՛ս է 

 212

Ախ, նայե՛ք, այդ մարդը, այդ հիմարը. — նա տեսնում էլոկ այն, ինչ տեսնում է 

 212

Այդ կապիկը՝ ձեռքին հայելի — նա կարծում է՝ արդեն իմաստուն է 

 212

Այդ դերվիշը — տեսե՛ք` նա նստած ուզում է ըմբռնի ու հասնի 

 213

Դու ասիր՝ նայել, հասկանալ, ու սուզվել, ու դառնալ անէ 

 213

Դու ասիր՝ անէ՛ է ամբողջը, աչքերիդ իջած մի շղա՛րշ է 

 213

Նա կուզեր, որ լինի անէ 

 213

Թե արևը այրում ու կիզում է — նա ասում է՝ ու՞ր է իմ կամքը 

 214

Ասում են՝ վիթխարի հերոս, հանճարեղ է եղել Իսքյանդարը 

 214