Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 4 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/345

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Դառնալով դեպի վարագույրը:


Է՜յ, ո՞վ կա այդտեղ.— կանչեցե՛ք հերոսին։—

ԲԱՑԱԿԱՆՉՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ ԴԱՀԼԻՃՈՒՄ



— Թող կորչի՛։— Պետք չէ՛։— ժամանակ չկա՛։—
— Շարունակեցե՛ք ներկայացումը․․․
— Ո՛չ, թող գա՛։— Թող գա՛։—
— Մենք պահանջո՜ւմ ենք․․․
— Թող գա՛ ու գնա՛։— Ի՞նչ կըկորցընենք։—
— Թերևս մի քիչ զվարճանանք է՛լ.․․
— Թե ինձ հարցընեք —
— Զուր ենք կորցնում մենք ժամանակը...
— Ախ, գալու է նա—հերոսը ի՛նքը...
— Էլի՞...— Չենք ուզո՛ւմ։— Թող գա՛։— Թող կորչի՛։—
— Կանչեցե՛ք, թող գա՛։— Չէ՛, հարկավոր չի՛...

ԹԱՏՐՈՆԻ ՏՆՕՐԵՆԸ


Արագ դառնալով դեպի վարագույրը, կրկնում է
հաստատ, հրամայող շեշտով


Է՜յ. ո՞վ կա այդտեղ, բեմի ետևում,
Կանչեցե՛ք նրան, թող գա՛, թող խոսի՛,—
Եվ տեսնենք, թե այս հանճարեղ դարում
Որքա՞ն է տևում
Կյանքը պաթետիկ, թղթե հերոսի...

      Դահլիճը թնդում է զվարթ ծիծաղից: Բեմի ետևից
       լսվում են ոտնաձայներ— և ահա բացվում է
       վարագույրի մեջտեղի ծալքը և դուրս է գալիս Հերոսը
       կամ Գլխավոր Անձը, որ մոտ քառասուն տարեկան,
       բարձրահասակ, ասորական սև մորուքով և դերասանական
       երկար մազերով մի մարդ է՝ հագին սև, անթև
       անձրևանոց և գլխին սև, լայնեզր, թավշյա գլխարկ: