Էջ:Yervand Otyan, Collected works (Երվանդ Օտյան, Երկեր).djvu/615

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


− Ի՞նչ խնդիր…

− Ճանըմ, ինձ կրկին Ազգային վարժարանին մեջ պաշտոն տալու խնդիրը։

− Բնավ ատանկ խնդիր մը չէ եղած մեր մեջ… դուն ուրկե՞ իմացար։

− Պարոն Սուսերյանցը ըսավ։

− Պարոն Սուսերյանցը ըսավ, որ Թաղ. Խորհուրդը որոշած է քեզ պաշտո՞ն տալ Ազգային վարժարանին մեջ…

− Չէ՛, Թաղ. Խորհուրդի խոսքը չըրավ,− խոստովանեցավ ուսուցիչը,− միայն թե ըսավ, որ եթե ուզեմ, ինձի պաշտոն պիտի տրվի։

− Բնավ լուր չունիմ, կերևա, որ Սուսերյանց իր կողմե ատանկ բան մը ըսեր է։

− Առանց Թաղ. Խորհուրդի հավանության ի՞նչպես կրնա ինծի պաշտոն առաջարկել։

− Բնականաբար չկրնար առաջարկել, և ճիշտ ասոր համար է, որ պարապ խոսք է ըսածը, որովհետև քեզի մտերմաբար ըսեմ, որչափ ատեն որ Մարգար էֆ-ն Թաղ․ Խորհուրդի ատենապետ մնա՝ կարծեմ քեզի համար շատ հույս չկա մեր վարժարանին մեջ պաշտոն առնելու, և ասոր համար խորհուրդ կուտամ քեզի, որ առանց այդ տեսակ խոսքերու կարևորություն տալու, գլխուդ ճարը նայիս և եթե ուրիշ գործ մը գտած ես, ձեռքե չփախցնես… գիտես ա, ես քեզ կսիրեմ, անոր համար այսպես անկեղծորեն կխոսիմ։

− Շնորհակալ եմ,− պատասխանեց Թորգոմ բոլորովին հուսաբեկ եղած։

Թաղականին խոսքերը պաղ ջուր մը լեցուցած էին իր երազներուն վրա։

− Ես ալ արդեն չպիտի ընդունեի վարժարանին մեջ պաշտոն,− կմկմաց։− Տարբեր բան՝ եթե բոլոր պայմաններս ընդունեին։

− Ինչ որ է,− պատասխանեց Մանուկ աղա,− խնդիրը այն է, որ քեզի պաշտոն առաջարկող չկա առայժմ։

Պահ մը լռություն տիրեց երկու խոսակիցներուն միջև։ Պրն․ Թորգոմ իր ընդունած այս նոր հարվածեն ընկճված էր և խոսակցությունը շարունակելու շատ սիրտ չուներ։

Թաղականը կռահեց ուսուցիչին հոգեկան այս տխուր վիճակը և փորձեց մխիթարել։