Թուրքը և հայը (շեքի) (Ջիվանի)

Թուրքը և հայը (շեքի)

Մի կայսեր հպատակ, մի երկրի զավակ,
Ու մեկ օրենքի տակ թուրքը և հայը,
Կանգնել են հակառակ մեկմեկու ներհակ,
Արձակում են գնդակ, թուրքը և հայը։

Մեջտեղը կա մեկ չար, խորամանկ ճարտար,
Չար գործին ղեկավար, ինքը մութ, խավար,
Դարձել են խելագար, արյան սիրահար,
Կոտորում են իրար թուրքը և հայը։

Իրարու գնդակող, սաստիկ ապտակող,
Տները խորտակող, քանդող, կրակող,
Անուն պախարակող և նշավակող,
Կովկասում բնակվող թուրքը և հայը։

Կռվեցուց չար ոգին թուրքին ու հային,
Ծափ տվեց առանձին, հրճվեց սրտագին,
Եթե չհաշտվեն, երկուսն էլ կընկնին,
Գետին կտապալվեն թուրքը և հայը։

Ինչ կա մեջը, Ջիվա՛ն, երկու ազգության,
Հայտնի չեղավ մեկ բան, քննեցին այսքան,
Անվայել գործ տեսան երկու հարևան,
Ինչո՞ւ թշնամացան թուրքը և հայը։

1903

---