ՀԵՂԻՆԱԿԻ ՀԻՇԱՏԱԿԱՐԱՆ
ՀԵՂԻՆԱԿԻ ՀԻՇԱՏԱԿԱՐԱՆ
Ես՝ նվաստս, Արիս անվանյալ, նախապապ Խալափի, նրա որդի Վանեսի, թոռան՝ Խաչիի սերնդից, որդին Արսեն Գրիգորյանի, թոռը Խաչունց Անդրիի, ծոռն Իսաջանի, կոռը Գրիգորի, ծննդով՝ Մարտակերտի շրջանի Կոճողոտ գյուղից, բնակության վայրս՝ Ստեփանակերտ քաղաք, գրեցի այս գիրքը` ի պատիվ երջանկահիշատակ Զերվոն Սամսոնի Վարդանյանի և ի հիշատակ Վերդունց արժանավոր տոհմի։
Երախտապարտ որդին` Գարիկը, իր Սերժիկ և Վաչիկ եղբայրների, քրոջ` Վալյայի, մոր` Վիկտորյայի հետ արժանի հուշարձան կանգնեցրեց Զերվոն Վարդանյանի շիրմի վրա։
Գարիկը ծանր տարավ հոր մահը։ Նրանք, ովքեր դեռևս չեն ըմպել այդ բաժակի դառը պարունակությունը, չգիտեն, թե ինչ բան է հոր կորստյան կսկիծը։ Բայց ես, որ նույնպես ճաշակել եմ այդ ցավը, հասկանում եմ նրան։ Մեր հայրերը հրաժեշտ են տվել երկրային կյանքին և շարունակում են ապրել մի այլ կենսակերպում։ Անընդհատ հետևում են մեզ, ու թեև չենք տեսնում, բայց հաճախ ենք զգում նրանց ներկայությունը։
Գարիկն ուզում է բազում ձևերով հավերժացնել հոր հիշատակը, նաև ա՛յս ձևով։ Մահն ընդհատել է հոր երկրային կյանքը միայն, անմահությանը խոչընդոտելու զորություն չունի։
Գարիկն ասում է՝ հայրս ապրում է մեզ հետ, մեր աչքերով նայում աշխարհին ու հիանում՝ կենսական բարիքներով։ Նա կապրի նաև մեր սերունդների հետ ու նրանց աչքերով կշարունակի նայել կյանքին ու աշխարհին։
Անխամր է հիշատակը քո, Մարդ Աստծո՝ Զերվոն Սամսոնի Վարդանյան։
Դու, որ ապրեցիր նվիրյալի պես ու մահացար որդոցդ անունը շուրթերիդ վրա, արդ թող անմահ լինի անունը քո, իսկ ընդհատված երկրային կյանքդ շարունակվի սերունդներիդ սրտերում ու հիշողության թանձր ծալքերի մեջ այսօր, վաղը, հավիտյանս...
ԱՄԵՆ...
2003-2005, Ստեփանակերտ