ՀՍՀ/ԱԼԵՔՍԱՆԴՐՅԱՆ ՈՏԱՆԱՎՈՐ

ԱԼԵՔՍԱՆԴՐՅԱՆ ՈՏԱՆԱՎՈՐ, բանաստեղծական չափ՝ երկու հավասար մասերի բաժանված, տասներկու վանկանի տողերով, որտեղ շեշտված են 6-րդ և 12-րդ վանկերը։ Անունն ստացել է Ալեքսանդր Մակեդոնացուն նվիրված պոեմից՝ գրված XII դ., Ֆրանսիայում։ Կիրառվել է ֆրանսիական կլասիցիզմի և նրա ազդեցությունը կրած գրականությունների մեջ։ Այդ չափով գրվել են էպոսներ, քնարերգական ստեղծագործություններ, չափածո դրամաներ։

Հայ միջնադարյան և նոր պոեզիայում (Ներսես Շնորհալի, Վահան Տերյան, Ազատ Վշտունի, Եղիշե Չարենց) հանդիպում է 12-վանկանոց չափը, թեև չեն պահպանված Ա. ո–ի շեշտադրության բոլոր կանոնները, օրինակ՝

«Նա նայում էր մեռնող արեգակի հրին,
Եվ չգիտեր ինչո՛ւ արտասվում էր լռին»։

(Ե. Չարենց)