Հիասթափումն

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Հիասթափումն

Հակոբ Հակոբյան

Խելակորույս հրապուրվեցա՝
Քեզ կարծելով ազնվ վարդ․
Ալ֊այտերդ նուրբ, թավիշյա
Դուրս վանեցին սրտիս դարդ։

Ես ասացի․ ի՜նչ գեղեցիկ
Նա վառվում է հեռուից․
Օ՜, ի՜նչ թովիչ, շքեղ փնջիկ
Պիտի կազմեմ նորանից։

Եվ շնչասպառ ու սիրատենչ
Սլացա դեպ քեզ, կարմիր վարդ․․․
Բայց շա՛տ ափսոս․․․ տեսա ես ի՞նչ․․․
― Մի խաբուսիկ ժանտավարդ։

1894